Ομπλίκ (Λάζαρος Αλεξάκης)

Δεν ξέρω αν θα είμαι κάπως υποκειμενική σχετικά με το Ομπλίκ.

Βλέπετε, το έγραψε ένας άνθρωπος που εκτιμώ χωρίς να τον έχω γνωρίσει.

Επίσης, τα βιβλία που με κάνουν να επανέρχομαι στο διάβασμα μετά από μεγάλα διαστήματα τα αγαπώ κάπως παραπάνω κι έχουν μία θέση στην καρδιά μου.

Το Ομπλίκ πάντως, αυτό το νησάκι, αυτός ο ανεμοδαρμένος βράχος στο αρχιπέλαγος Ιρουάζ, μόνο στο σύμπαν του Αλεξάκη θα μπορούσε να γίνει το θέατρο αυτής της τρελής ιστορίας.

Μια τρελή ιδέα, μια υπερβολική αντίδραση, οι απίθανες συνέπειες, οι μοναδικοί χαρακτήρες. Το σύμπαν του Ομπλίκ, ένας πλανήτης μικροσκοπικός μέσα στον δικό μας πλανήτη.

Οι περιγραφές του νησιού, των χαρακτήρων, των δρώμενων σε βάζουν τόσο μέσα στο βιβλίο, θα έλεγα σε μεταφέρουν κανονικά στο νησί. Και μετά ό,τι έπεται των πρώτων διασκεδαστικών καταστάσεων, είναι τελικά τόσο γνώριμο, τόσο επίκαιρο, τόσο πραγματικό που η υπερβολή δεν είναι πια υπερβολή, η μυθοπλασία είναι σχεδόν ένα ντοκυμαντέρ του παραλόγου της πολιτικής, της κοινωνίας, της ζωής μας.

Το Ομπλίκ είναι από τα βιβλία που με το χιούμορ, την καλή γραφή, τον κυνισμό του, τη ζωντάνια του και τελικά την επικράτηση του καλού στη μάχη του με το κακό, το κάνουν δύσκολο να το αφήσεις από τα χέρια σου.

Henry Miller: Ο τροπικός του Καρκίνου

20180114_101123.jpg

«………………………………Εάν σε οποιαδήποτε στιγμή έρθει κάποιος ενώπιος ενωπίω με το απόλυτο, τότε η μεγαλειώδης ευσπλαχνία που κάνει ανθρώπους, όπως ο Γκαουτάμα και ο Ιησούς, να μοιάζουν θεϊκοί, παγώνει και χάνεται – το τερατώδες δεν είναι ότι οι άνθρωποι μπόρεσαν ρόδα να δημιουργήσουν από τούτη τη στοιβαγμένη κόπρο αλλά ότι, για κάποιο λόγο ανεξιχνίαστο, είχαν θελήσει να δημιουργήσουν ρόδα. Για τον ένα η τον άλλο λόγο, ο άνθρωπος θέλει το θαύμα, το αναζητάει, και για να το κατορθώσει θα πρέπει να πορευθεί μέσα από το αίμα. Θα διαφθαρεί από τις ιδέες, σε μια σκιά θα περιορίσει τον εαυτό του αν για ένα δευτερόλεπτο στη ζωή του όλη μπορέσει να κλείσει τα μάτια απέναντι στην αποτροπιαστική πραγματικότητα. Τα πάντα υπομένει – την ατίμωση, τον εξευτελισμό, την ένδεια, τον πόλεμο, το έγκλημα, την πλήξη – μπροστά στην πίστη ότι μες στη νύχτα κάτι θα συμβεί, ένα θαύμα, που θα κάνει τη ζωή υποφερτή. Και αδιάκοπα,  όλο το χρονικό διάστημα, ένα καταμετρητής τρέχει εδώ κι εκεί εντός μας και δεν υπάρχει χέρι να μπορεί να τον φτάσει και να τον παύσει. Ναι, όλη την ώρα κάποιος τρώει της ζωής τον άρτο και πίνει της ζωής τον οίνο, κάποιος χοντρός παπάς σαν κατσαρίδα που κρύβεται στα κελάρια καταβροχθίζει τον άρτο και μπεκροπίνει με τον οίνο, ενώ πάνω απ’ το φως ενός δρόμου ένας οικοδεσπότης φάντασμα αγγίζει τα χείλη και το αίμα γίνεται άχρωμο σαν το νερό…»

Χάρι Μούλις «Ο προστατευόμενος»

Μια επιλογή από αντιπροσωπευτικά διηγήματα που ο συγγραφέας έγραψε την περίοδο 1948-1980. Στο ομώνυμο πρώτο διήγημα, συναντά στην πλαγιά ενός βουνού όλους τους χαρακτήρες από τα μελλοντικά βιβλία του.             2016-10-08-11-07-02

Απόσπασμα από τον «Προστατευόμενο»:

…… Παρ’ όλα αυτά με είχε εντυπωσιάσει. Ναι μεν ήμουν ενήμερος ότι ο Θεός δεν υπήρχε – πράγμα που μπορούσε να επικαλεστεί κανείς ως ελαφρυντικό του Θεού, εδώ που τα λέμε – δεν γινόταν όμως να αρνηθώ οτι η Εκκλησία υπήρχε, κι αυτό είχε μεγαλύτερη βαρύτητα από την ύπαρξη η μη του Θεού.

Απόσπασμα από το «Περιοδεύων»

…….Ο Σάντερ κοίταξε πίσω του. Οι στρατιώτες θα τους τουφέκιζαν πισώπλατα αν αρνιόντουσαν να προελάσουν. Έτσι ήταν ο πόλεμος. Οι εχθροί αλληλοπυροβολούνταν στο στήθος, οι σύμμαχοι στην πλάτη από μια ακόμη πιό επικίνδυνη, αντεστραμμένη έχθρα που λέγεται φιλία.