Σαν Αύγουστος του 1977

Σήμερα όπως οδηγούσα

γύρισα το ράδιο στους 902

Αριστερά στα FM

 

και κόλλησα εκεί κάμποσο

 

Ασπρόμαυρα τραγούδια

καλέσματα σε αγώνες

αίφνης με μετέφεραν πίσω

 

σε μια ασπρόμαυρη ζωή

 

τσιγάρο Καρέλια στο χέρι

ασπρόμαυρη τηλεόραση

μονοφωνική

 

χρωματιστά μόνο τα θέλω μας

 

ατέλειωτες κουβέντες

πίνοντας ρετσίνα

στα ταβερνίδια

 

Τότε που ο εχθρός ήταν γνωστός

 

τα ίδια ασπρόμαυρα τραγούδια

συνόδευαν τα όνειρά μας

Θα αλλάζαμε τον κόσμο

 

 

Μαρία Σωτηριάδου

 

Πως με κοιτάζει έτσι… (Κατερίνα Γώγου)

Πως με κοιτάζει έτσι…

Πώς με κοιτάζει έτσι αυτό το άσπρο κομμάτι χαρτί

πώς με κοιτάζει έτσι το φεγγάρι…

Πώς θροΐζει μέσα μου αυτό τον παγωμένο χάρτη στο βυθό

πώς με κοιτάει έτσι το φεγγάρι…

Ποιανού καιρού το λυπημένο δάχτυλο

κρυμμένο πίσω από δάση και βουνά

δείχνει παντού και πουθενά

τι θέλει το φεγγάρι…

Ποιανού αλόγου τρελαμένου το χλιμίντρισμα

κάνει τόση αντήχηση μέσα μου μού διογκώνει το Εγώ μου…

Ποιανής σελήνης έκλειψη ποιου φεγγαριού η χάση

μαζί σηκώνει μέσα μου άμπωτη και παλίρροια δίδυμες αδερφές μου…

πώς με κοιτ…

Πώς σκύβει έτσι πάνω στο στόμα μου να δει αν ανασαίνω ο Καρυωτάκης…

%ce%b3%cf%89%ce%b3%ce%bf%cf%85Κατερίνα Γώγου

……………………………………………..από την ποιητική Συλλογή Απόντες