είναι κάτι μέρες….

θαλασσοπούλια στην πόλη

είναι κάτι μέρες

που θαλασσοπούλια πολλά

εισβάλλουν στην πόλη , διερευνητικά

 

πετάνε πέρα από την παραλία

και μέσα από τους κάθετους δρόμους

σεργιανάνε σε όλο το κέντρο

 

μαζεύονται σμήνη από δαύτα

και παίζουν με τα αυτοκίνητα

όταν τα φανάρια γίνονται κόκκινα

 

κάνουν την παρουσία τους αισθητή

με παιχνίδια και τολμηρά ακροβατικά

πτήσεις εντυπωσιακές και ριψοκίνδυνες

 

τα περιστέρια και οι δεκαοχτούρες

στη σειρά παρατεταγμένα

πάνω στα πρεβάζια και στα καλώδια

 

παρατηρούν τους απρόσμενους επισκέπτες

να διαδηλώνουν με αλαζονεία

και να αψηφούν τη ζωή της πόλης

 

έπειτα συγχρωτίζονται για λίγο

πετάνε όλα μαζί ανάμεικτα

στεριανά και θαλασσοπούλια

 

ξεπροβοδίζουν οι μεν τους δε

οι μόνιμοι κάτοικοι τους ταξιδευτές

με κρυφή ζήλια ίσως και οι δυο πλευρές

Μ.Σωτηριάδου θαλασσοπούλια

έρωτας η μεγάλη περιπέτεια

Περιπέτεια

 

Μην ζητάς

            απαντήσεις από μένα

            δεν τις ξέρω

 

Τα χέρια σου

            δώσε μου να στα κρατήσω

            μπορώ

 

Στην αγκαλιά σου

            όμορφη ν’ αναπαυθώ

            θέλω

 

Το κορμί σου

            με όπλο το δικό μου

            να πολεμήσω

            να το κατακτήσω

            να κατακτηθώ

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Μ.Σωτηριάδου

φωτό:Δ.Σεϊτανίδης

Αδιαφορία

 

λαχτάρα, επιθυμία

τρικυμία, κορύφωση

ο πυρετός καταλάγιασε

η γλύκα με τύλιξε

 

μα νάτο πάλι

το κρύο

νατην η παγωνιά

της αδιαφορίας

 

ο τοίχος που πάει

να πέσει

πιο γερός κάθε φορά

ξανα-υψώνεται

 

αδιαφορία, αδιαφορία, αδιαφορία

ασχήμια του χειμώνα

Μ.Σωτηριάδου

….λόγια απαισιόδοξα

2014-12-31 23.30.18φωτό:Μ.Σωτηριάδου

Πρωτοχρονιά (2)

 

πρωτοχρονιά και πάλι

ο κύκλος αιώνιος και αέναος

η ερημιά είναι εδώ παρούσα

αγκαλιά με την πυκνή ομίχλη

η απόσταση ξεγυμνώνει τα γεγονότα

από επιρροές, συναισθήματα, φτιασίδια

η ανελέητη πραγματικότητα

στέκει στο κατώφλι βασίλισσα

όλα όσα έδειχναν αλλιώτικα

τελικά απελπιστικά ίδια

τόσο όμοια, τόσο επαναλαμβανόμενα

η ίδια πάντοτε ταινία

ο δρόμος μοναχικός με γνωστή κατάληξη

προσπαθεί μάταια ν’ αλλάξει πορεία

άδικα, και αυτό το τέλος έρχεται

ίδιο και απαράλλαχτο όπως πάντα

βαθιά μέσα μου το ξέρω…..

Μ.Σωτηριάδου

Ρούλας Αλαβέρα – Mec(c)ano και η Εκάτη

2015-01-02 21.25.26

από τις εκδόσεις Θερμαϊκός

ι’

Περνά απ’ το ξύλινο γεφύρι βλέποντας

οράματα, κι ένας ήλιος,

κι η σιωπηλή του σάρκα, φωτίζουν απ’ το πλάι

τη σκιά του.

Κρατάς τον ήλιο μέσα από  την μεταμόρφωση

βίαιης άρνησης, δέχεσαι, και;

Ξέρεις πως μόνον η θάλασσα συναντιέται

κι ανακατεύεται με τον ήλιο, είναι σκοτεινιασμένα

τα δενδρόφυλλα, λιγοστά,

κι η ανησυχία,

δε θα σε οδηγεί ποτέ ξανά στο πέτρινο βουνό

της προσευχής, λες κι έφυγε η προσευχή

από σένα κι όχι εσύ από αυτήν,

μα κι αν πιστέψω πως όλα γίνανε, στ’ αλήθεια,

δε θα μπορούσες να πλησιάσεις μιά δύσκολη,

κανονική,

φρικτή,

συγχυτική,

γεμάτη υπαινιγμούς,

βίαιη,

κανονική παρ’ όλα αυτά

προζαϊκή φροντίδα, της δικής μου, ζωής.

Νικήθηκες, μη

σκαλίζεις εξηγήσεις.

λίγο πριν το τέλος του χρόνου

Πρωτοχρονιά

 

Τελευταία μέρα:

άρνηση κι απογοήτευση

τάματα και υποσχέσεις

για τη μεγάλη αλλαγή

 

Πρώτη μέρα:

σχέδια και όνειρα

στρατηγικές

για τη μεγάλη κατάκτηση

 

Όλες οι μέρες:

ίδιες κι απαράλλακτες

τέλμα και στασιμότητα

ούτε ένα μικρό βήμα…

 

Οι μεγάλες αλλαγές –

Οι μεγάλες κατακτήσεις –

άλλοθι για την ανικανότητα

την απροθυμία…

 

Μ.Σωτηριάδου