Σαν Αύγουστος του 1977

Σήμερα όπως οδηγούσα

γύρισα το ράδιο στους 902

Αριστερά στα FM

 

και κόλλησα εκεί κάμποσο

 

Ασπρόμαυρα τραγούδια

καλέσματα σε αγώνες

αίφνης με μετέφεραν πίσω

 

σε μια ασπρόμαυρη ζωή

 

τσιγάρο Καρέλια στο χέρι

ασπρόμαυρη τηλεόραση

μονοφωνική

 

χρωματιστά μόνο τα θέλω μας

 

ατέλειωτες κουβέντες

πίνοντας ρετσίνα

στα ταβερνίδια

 

Τότε που ο εχθρός ήταν γνωστός

 

τα ίδια ασπρόμαυρα τραγούδια

συνόδευαν τα όνειρά μας

Θα αλλάζαμε τον κόσμο

 

 

Μαρία Σωτηριάδου

 

Πως με κοιτάζει έτσι… (Κατερίνα Γώγου)

Πως με κοιτάζει έτσι…

Πώς με κοιτάζει έτσι αυτό το άσπρο κομμάτι χαρτί

πώς με κοιτάζει έτσι το φεγγάρι…

Πώς θροΐζει μέσα μου αυτό τον παγωμένο χάρτη στο βυθό

πώς με κοιτάει έτσι το φεγγάρι…

Ποιανού καιρού το λυπημένο δάχτυλο

κρυμμένο πίσω από δάση και βουνά

δείχνει παντού και πουθενά

τι θέλει το φεγγάρι…

Ποιανού αλόγου τρελαμένου το χλιμίντρισμα

κάνει τόση αντήχηση μέσα μου μού διογκώνει το Εγώ μου…

Ποιανής σελήνης έκλειψη ποιου φεγγαριού η χάση

μαζί σηκώνει μέσα μου άμπωτη και παλίρροια δίδυμες αδερφές μου…

πώς με κοιτ…

Πώς σκύβει έτσι πάνω στο στόμα μου να δει αν ανασαίνω ο Καρυωτάκης…

%ce%b3%cf%89%ce%b3%ce%bf%cf%85Κατερίνα Γώγου

……………………………………………..από την ποιητική Συλλογή Απόντες

Ιθάκη (Ντίνος Χριστιανόπουλος)

ΙΘΑΚΗ

Δεν ξέρω αν έφυγα από συνέπεια

ή από ανάγκη να ξεφύγω τον εαυτό μου,

τη στενή και μικρόχαρη Ιθάκη

με τα χριστιανικά της σωματεία

και την ασφυχτική της ηθική.

Πάντως, δεν ήταν λύση, ήταν ημίμετρο.

Κι από τότε κυλιέμαι από δρόμο σε δρόμο

αποχτώντας πληγές κι εμπειρίες.

Οι φίλοι που αγάπησα έχουνε πια χαθεί

κι έμεινα μόνος τρέμοντας μήπως με δει κανένας

που κάποτε του μίλησα για ιδανικά…

Τώρα επιστρέφω με μιαν ύποπτη προσπάθεια

να φανώ άψογος, ακέραιος, επιστρέφω

κι είμαι, Θεέ μου, σαν τον άσωτο που αφήνει

την αλητεία, πικραμένος, και γυρνάει

στον πατέρα τον καλόκαρδο, να ζήσει

στους κόλπους του μιαν ασωτία ιδιωτική.

Τον Ποσειδώνα μέσα μου τον φέρνω,

που με κρατάει πάντα μακριά.

Μα κι αν ακόμα δυνηθώ να προσεγγίσω,

τάχα η Ιθάκη θα μου βρει τη λύση;

Εκδόσεις Διαγώνιος 1992

Ναζίμ Χικμέτ: ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟ

Αυτό είναι όλο

Ζω στη φεγγόβολη
που προχωράει
ολόγιομα τα χέρια μου
με πόθους
κι ο κόσμος είναι όμορφος πολύ,
μοσχοβολάει.

Τα μάτια μου λιμπίστηκαν
τα δένδρα
τα δένδρα που γιόμισαν ελπίδες
και ντύθηκαν την πράσινη στολή
το λιόχαρο δρομάκι προχωράει
σ᾿ ολόδροσο χαλί
κι απ᾿ το φεγγίτη με καλεί
στις πράσινες νησίδες.

Κι ούτε μυρίζομαι τα φάρμακα
τ᾿ αναρρωτήριο πια δε βρωμάει
-θ᾿ ανοίξουν τα γαρούφαλα
η ώρα η καλή-

Τί τάχα αν είσαι φυλακή;
Να μη λυγάς!
αυτό ειν’ όλο.
Δεν είναι άλλη συμβουλή.

1948

ποίηση (για την κοινωνία)

Παιδί στο φανάρι

 

ένα ακόμη από δαύτα

πλησίασε χθές το παράθυρο

στο ίδιο φανάρι

όπως κάθε μέρα

 

την παρουσία του την αισθάνθηκα

το αυθάδικο μούτρο χνώτιζε το τζάμι

δεν χτύπησε απαιτητικά

το χέρι δεν άπλωσε

 

περίμενε όσο κι εγώ ανυπόμονα

το πράσινο φανάρι ν’ ανάψει

να τον απαλλάξει

για λίγο να ξαποστάσει

 

για μια στιγμή μονάχα με κοίταξε

γνώση, πίκρα, στέρηση, εμπειρία

με χτύπησαν και με σημάδεψαν

Μ.Σωτηριάδου

ποίηση (για τον έρωτα)

Κενός καθρέφτης

 

Τα πρωινά μου

τόσο γεμάτα από σένα

μετά από νύχτες μακριές

που δεν ζήσαμε

 

οι μέρες μου κι οι νύχτες μου

κυριευμένες απ’ την απουσία σου

με ξεμυαλίζουν και χαίρομαι

την αγκαλιά σου που δεν ένοιωσα

 

ο έρωτάς μου με ζωντανεύει

ομορφιά που μου χαμογελά

μέσα από κενό καθρέφτη

είδωλο ανύπαρκτο που με πλανεύει

Μ.Σωτηριάδου

ποίηση (σκέψεις)

ΝΟΣΤΟΣ

η γλυκιά στιγμή της επιστροφής

γνώριμα μονοπάτια, τοπία

επιστροφή στην ασφάλεια

των δικών μου αναμνήσεων

σκέψεις χαμένες στο χθες

συνοδεύονται από την μουσική

των επιτυχιών – την πικρή γεύση

των αποτυχιών

όλες τους , πράξεις δικές μου

οικείες – συνέπειες που εξωφλούνται

γλυκό ταξίδι, γνώριμο

πρόσωπα που χάθηκαν

κομμάτια όλα μια εικόνας

νότες της δικής μου μελωδίας

πινελιές του δικού μου πορτραίτου

που ακόμη δεν τελείωσε

Μ.Σωτηριάδου