Είναι πλέον η κοινωνία apolitique?

Απλά μοιράζομαι μαζί σας κάποιες σκέψεις μου….

Η δικιά μου η γενιά ήταν σε υψηλότατο ποσοστό πολύ έντονα πολιτικοποιημένη.

Γεννημένη το 1960, θυμάμαι καλά την 7ετία και η μεταπολίτευση με βρήκε στην εφηβεία μου.

Θυμάμαι την ολοκληρωτική συμμετοχή σχολείων σε διαδηλώσεις, τη μαζική προσέλευση σε συναυλίες απαγορευμένων επί χούντας μουσικοσυνθετών, τραγουδιστών και τραγουδιών.

Οι συζητήσεις ήταν πάντοτε έντονα πολιτικές, οι πολιτικές νεολαίες πολύ ενεργές και με έντονες αντιπαραθέσεις.

Μια γενιά που όπως όλοι οι νέοι θέλαμε να αλλάξουμε τον κόσμο.

Μετά ήλθε το 1981, ο ενθουσιασμός για τον σοσιαλισμό, η πραγματική πρώτη φορά αριστερά, οι ριζοσπαστικές αλλαγές σε μια κοινωνία, σε έναν λαό που επιτέλους ήλθε «στην εξουσία».

Σιγά σιγά η και πιο γρήγορα, η πολιτικοποίηση μετατράπηκε σε κομματοποίηση. Τα πάντα ήταν προσκείμενα σε κάποιο κόμμα. Από το σχολείο έως το πανεπιστήμιο, τους δήμους, τα συνδικάτα, τα σωματεία ακόμη και τα καφενεία χρωματίζονταν και όλες οι εκλογές πια σε οποιοδήποτε όργανο αποκτούσε κομματικό νόημα.

Η κοινωνία πια αντιμετώπιζε τα κόμματα όπως και τις ποδοσφαιρικές ομάδες. Οπαδικά και όχι με αντικειμενικό και κριτικό πνεύμα. Αντιπαραθέσεις έως και διχασμός. Οι ψηφοφόροι/οπαδοί μετατράπηκαν από τα κόμματα στα απόλυτα φερέφωνά τους και τους τζάμπα διαφημιστές του έργου τους.

Σιγά σιγά η κοινωνία αποτραβήχτηκε στο περιθώριο. Ένα μικρό ποσοστό εξακολουθεί και είναι έντονα κομματικοποιημένο σε επαγγελματικό πια βαθμό: είναι το σύνολο των επαγγελματιών πολιτικών και οι οπαδοί/φερέφωνα/παπαγαλάκια κλπ

Για την κοινωνία, πολιτικοποιημένος πια σημαίνει δυστυχώς κομματικοποιημένος, ακόμη και στα social media ο τρόπος που αντιμετωπίζονται οι διαφορετικές γνώμες σε πολιτικά θέματα από τα πληρωμένα παπαγαλάκια των κομμάτων, κάνει τους πολίτες να αποτραβιούνται βαθμιαία και να απέχουν από την πολιτική.

Οι πολίτες γίνονται , εάν δεν έχουν ήδη γίνει, ιδιώτες, με την αρχαιοελληνική έννοια, άνθρωποι που δεν ασχολούνται με τα κοινά. Κάτι που να πούμε θεωρούνται απόλυτα μεμπτό στην Αρχαία Αθήνα.

Δεν ξέρω πια αν γίνονται καν κάπου πολιτικές συζητήσεις. Μακάρι να γίνονται, να είναι απόλυτα λανθασμένες οι σκέψεις μου αυτές. Πιστεύω όμως ότι φτάσαμε πλέον σε μια κοινωνία apolitique. Και δεν πιστεύω καθόλου ότι έχει γίνει τυχαία.

Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ….

…η μάλλον .. Αλέξη μας

Δεν σε ψήφισα, όπως δεν ψήφισα και την βασική σου αντιπολίτευση. Ομολογώ όμως ότι μετά τις εκλογές σε αποδέχτηκα, ακόμη ακόμη διαφωνούσα υπέρ σου σε συζητήσεις (συζητήσεις από τις οποίες απείχα για χρόνια πρέπει να πω), συμπαθούσα εσένα όλο και περισσότερο παρ όλο που φρίκαρα κάθε μέρα και περισσότερα με κάποια από τα μέλη της κυβέρνησής σου.

Πρέπει να σου πω ότι με τις τελευταίες σου συνεντεύξεις και τα σχεδόν καθημερινά σου διαγγέλματα θυμήθηκα πολύ καλά γιατί δεν σε ψήφισα. Αυτό όμως είναι μια άλλη κουβέντα. Ο λόγος που σου γράφω τώρα είναι άλλος και πολύ σημαντικός.

Διαμηνύεις από την πρώτη στιγμή ότι το διακύβευμα το εκλογών δεν είναι Ευρώ η Δραχμή. Το αντίθετο όμως πιστεύουν όλοι οι άλλοι. Και δεν εννοώ όλους τους εντός και εκτός πολιτικούς, αξιωματούχους, παράγοντες νυν και πρώην που ορισμένοι με πολύ ενοχλητικό τρόπο έχουν το θράσος να ξανα-βγαίνουν στο προσκήνιο και να έχουν και άποψη (και αυτό το χρεώνω σε σένα).

Εννοώ τους πολίτες. Τους ψηφοφόρους. Τον λαό που σας αρέσει να λέτε εσείς οι πολιτικοί. Τον λαουτζίκο όπως λένε άλλοι. Όλοι πιστεύουν ότι το διακύβευμα είναι Ευρώ η Δραχμή. Και για να το πω και με τη σειρά που είναι στο ψηφοδέλτιο, Δραχμή η Ευρώ.

Και το παράξενο είναι ότι το πιστεύουν και οι ψηφοφόροι του ΟΧΙ. Απολύτως το πιστεύουν. Αλλιώς δεν εξηγείται γιατί καθυβρίζουν τους ψηφοφόρους του ΝΑΙ ως προσκυνημένους, γερμανοτσολιάδες, βολεψάκηδες.

Διότι εάν πρόκειται με το ένα η το άλλο αποτέλεσμα να πάμε πίσω στους «θεσμούς» για νέο μνημόνιο τότε μάλλον οι ψηφοφόροι του ΟΧΙ δεν το έχουν καταλάβει. Δέχομαι ότι μπορεί να πιστεύουν ότι με το ΟΧΙ θα αναγκαστούν οι «θεσμοί» για καλύτερη συμφωνία αν και δεν ξέρω πόσο καλύτερη από τους πρώτους μήνες που όλος ο πλανήτης ήταν τόσο θετικός προς την κυβέρνησή σου.

Αν όμως πιστεύουν ότι θα μας δοθούν κεφάλαια χωρίς να μας ζητήσουν να ληφθούν μέτρα και μάλιστα σκληρά τότε τους έχετε πει κάποιο σχέδιο που δεν έχετε πει ξεκάθαρα σε όλους όσο και να έχετε ερωτηθεί.