ερωτικό

Επάνοδος

 

η πόρτα έκλεισε μαλακά

και πήρε από εμπρός μου

το σκοτεινό βλέμμα,

το μελαχρινό γελαστό πρόσωπο

 

το δωμάτιο πάλι αδειανό

αλλά και τόσο γεμάτο

φιλιά, χάδια, αναστεναγμούς

γίνεται μια μεγάλη ζεστή αγκαλιά

 

βουλιάζω στην ευδαιμονία

φουσκώνει η καρδιά μου

φτερουγίζει ασυγκράτητη

φοβάμαι να πιστέψω στην ανταπόκριση

 

οι σκέψεις με κυριεύουν

τις πολεμώ, τις διώχνω,

καλωσορίζω τα όνειρα της καρδιάς

υπάρχει μόνο το σήμερα και η αγάπη

Μ.Σωτηριάδου

για την Μεγάλη Πρέσπα

1402085630907

φωτο:Όλγα Ζούβα

Πρέσπα

 

λίμνη μεγάλη, επιβλητική σαν θάλασσα

αρχαία, παντοτινή, γενναιόδωρη

δίνει ζωή όπως πάντα στον τόπο

στους ανθρώπους το ίδιο όπως και τότε

 

όπως τότε που η γύρω γη ήταν ένα

οι άνθρωποι μοχθούσαν για τα ίδια πράγματα

βασανίζονταν από την ίδια σκλαβιά

τους πόναγαν τα ίδια όνειρα

 

ύστερα η γη χωρίστηκε στα τρία

ήρθε η ειρήνη και άρχισαν οι έχθρες

η λίμνη σαστισμένη από την καχυποψία

συνέχισε να είναι γενναιόδωρη με όλους

 

τα πουλιά – παλιά και καινούρια –

συνεχίζουν ολοένα τις πτήσεις τους

πάνω από τα τρία κομμάτια γης και λίμνης

μια και το δικό τους βασίλειο σύνορα δεν γνωρίζει

prespa

Μ.Σωτηριάδου

αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν , σαν σήμερα

Το χαμόγελο που πάγωσε

 

Το κουδούνισμα έσπασε την ηρεμία

τα νέα που έφερε πικρά άγρια,

σκόρπισαν το πρωινό

Πόσα έγιναν τη νύχτα που πέρασε

τι όνειρα έβλεπα την ώρα

που εσύ έχανες τα δικά σου, αγόρι μου

πώς γίνεται να μην αισθάνθηκα κάτι

να μην άκουσα την αγωνία σου

τις τελευταίες σου ανάσες, μικρέ μας

Τώρα ήμασταν τόσοι πολλοί

που σ’ αποχαιρετήσαμε, που σε φιλήσαμε

τόσο πολλοί που σ’ αγκαλιάσαμε κτητικά

Που ήμασταν όλοι όταν έκοβες το νήμα

που ήμασταν τις δυό κρύες σου νύχτες

γιατί ράγισες μόνος σου, αγόρι μου?

Έχε γεια, αγαπημένε, μικρέ μας, γελαστέ μας …

Μ.Σωτηριάδου