Περί φωτίσεως

20140314_183906

Σε κάποια χώρα γίνονται εκλογές. Η καταμέτρηση των ψήφων στην πρωτεύουσα αναδεικνύει πρώτη δύναμη το λευκό με ποσοστό περίπου 70%. Οι εκλογές επαναλαμβάνονται την επόμενη Κυριακή και το λευκό ξεπερνά το 80%. Μπροστά στο διαφαινόμενο κενό εξουσίας, τα δύο μεγάλα κόμματα, ο κρατικός μηχανισμός και οι δημόσιες υπηρεσίες εγκαταλείπουν την πόλη, καταστρώνοντας αστυνομικά σχέδια για να ανακαλύψουν τον υποκινητή. Μια έκπληξη όμως περιμένει τους κρατούντες: ο πληθυσμός της πόλης αφυπνίζεται, «φωτίζεται», και ανακαλύπτει από την αρχή τις αξίες της αλληλεγγύης, της προσωπικής ευθύνης, της αλληλοβοήθειας. Το Κράτος όμως δεν έχει πει ακόμα την τελευταία λέξη.

Ένα απαισιόδοξο βιβλίο;»Δεν είμαι εγώ απαισιόδοξος. Είναι ο κόσμος απαίσιος», ισχυρίζεται ο Ζοζέ Σαραμάγκου

ποίηση – για έναν έρωτα

Διαμαντένιες νότες

 

Το ρολόι χύνει τον χρόνο

που αγνοούμε και αρνούμαστε να μετρήσουμε

μέσα στο νέκταρ

των πηγών μας

 

Τα ψάρια ανεβαίνουν στην επιφάνεια

πηδούν να πιάσουν τις καρδιές

που πετούν χορεύοντας

αγκαλιασμένες

 

Νότες ξεχύνονται

μέσα από τις μαύρες μπούκλες που πλαισιώνουν

την άνοψη του γέλιου σου

καθώς παραβιάζεις πύλες εσώτερες

 

Μάτια, λόγια, ανάσες, 

διαμάντια πολύτιμα που μαζεύω με απληστία

τα κρατώ με φιλαργυρία περισσή

τα ασφαλίζω βαθειά μου

 

γλυκειέ μου

Μ.Σωτηριάδου

για τη Σάμο (ποίηση…ταξιδιωτική)

e98d806bc8d51467960018b43c3bf68a_720x560

Η μέρα τελειώνει στο Καρλόβασι

 

Ο ήλιος μόλις είχε βουτήξει

στα πορφυρά γαλήνια νερά

όταν φάνηκε το βραδινό καράβι

και φώναξε στο λιμάνι να ετοιμαστεί

 

οι αργόσχολοι μαζεύτηκαν κι αυτοί

βιαστικοί για την ανύπαρκτη παραλαβή

από κοντά και τα μεγάλα ψαροπούλια

η προβλήτα έγινε σωστό πανηγύρι

 

δεξιά μου η τελευταία παρτίδα τάβλι

πνίγεται στον ουζομεζέ και στο ρεμπέτικο

από κάτω ο γέρος ποτίζει το περιβόλι

βιαστικός ν’ αποσώσει ό,τι προλάβει

 

κι απέναντι, το γαλάζιο γίνεται βαθύ μπλέ

και σκάει αφρίζοντας στην ακρογυαλιά

που διψάει από την κάψα της μέρας

εικόνες που θέλεις να βλέπεις μιά ζωή

Μ.Σωτηριάδου

ποίηση (Ερμής του Πραξιτέλους)

mitos_griegos_hermes_praxiteles

Ερμής

 

δεσπόζεις στο άχαρο δωμάτιο

προκαλείς δέος και σιωπή

στο πρώτο το αντίκρισμα

 

φυλακισμένος στην ακινησία σου

θεία ομορφιά

για χιλιάδες χρόνια

 

η γλύκα της έκφρασης

η ζωντάνια της αιώνιας νιότης

θερμαίνει το άψυχο μάρμαρο

 

το δυνατό κορμί ξαποσταίνει

χαλαροί οι μύες, μισάνοιχτα χείλη

η ζωή ακινητοποιήθηκε πάνω στην εκπνοή της…

 

όμορφε, νέε, δυνατέ, σοφέ θεέ

τι σκέπτεσαι την ώρα τούτη

που η παρουσία σου και μόνο

τη σιωπή επέβαλε στο βάρβαρο πλήθος?

Μ.Σωτηριάδου

Έπρεπε να με διώξουν γιατί έκλεινε το μουσείο για να φύγω από τον Ερμή, σαν έρωτας. Έμψυχο άγαλμα, ως η Μέδουσα να πέτρωσε σε μια στιγμή το παλικάρι.