Τώρα που δεν υπάρχουν πια οι γυναίκες του να τον λένε “τζιέρι μου”, πρέπει να μάθει να ζει στη μιζέρια όσων δεν άκουσαν χαϊδευτικά.

Η ζωή γράφει την δική της ιστορία, ενώνοντας το τραγικό με το γελοίο σ’ έναν ιστό αράχνης που καταπίνει τα πάντα.

Τώρα μαθαίνει τι σημαίνει να γίνεσαι έρμαιο της τύχης.

Αυτός ο άντρας θυμάται για να επιβιώσει. Θυμάται αποσπασματικά, ασυνάρτητα, πυρετικά. Τα πάντα γίνονται έρωτας – ένας έρωτας τελετουργικός, αχαλίνωτος, μανιακός.

Θυμάται αβάσταχτα.

Ποιό μυαλό μπορεί να συλλάβει τον απόλυτο χαμό;

Ποιά ψυχή μπορεί να διαγράψει το χάδι;

Ποιό σώμα μπορεί να ξεχάσει την ηδονή;

Η μαγεία. Ο πόθος. Η παράνοια. Ο θάνατος. Η άρνηση.

Ο άντρας που μένει μισερός χωρίς τη Γυναίκα