Γάντια ύπνου – Μπελίκα Κουμπαρέλη

2014-10-28 17.16.50

Τώρα που δεν υπάρχουν πια οι γυναίκες του να τον λένε «τζιέρι μου», πρέπει να μάθει να ζει στη μιζέρια όσων δεν άκουσαν χαϊδευτικά.

Η ζωή γράφει την δική της ιστορία, ενώνοντας το τραγικό με το γελοίο σ’ έναν ιστό αράχνης που καταπίνει τα πάντα.

Τώρα μαθαίνει τι σημαίνει να γίνεσαι έρμαιο της τύχης.

Αυτός ο άντρας θυμάται για να επιβιώσει. Θυμάται αποσπασματικά, ασυνάρτητα, πυρετικά. Τα πάντα γίνονται έρωτας – ένας έρωτας τελετουργικός, αχαλίνωτος, μανιακός.

Θυμάται αβάσταχτα.

Ποιό μυαλό μπορεί να συλλάβει τον απόλυτο χαμό;

Ποιά ψυχή μπορεί να διαγράψει το χάδι;

Ποιό σώμα μπορεί να ξεχάσει την ηδονή;

Η μαγεία. Ο πόθος. Η παράνοια. Ο θάνατος. Η άρνηση.

Ο άντρας που μένει μισερός χωρίς τη Γυναίκα

Ξημερώνει

 

οι φτερούγες σου με τυλίγουν

μελαχρινέ μου πρίγκιπα

με προστατεύουν, με μικραίνουν

αλλά και με στέλνουν στα άκρα

 

ρουφάς και πίνεις τα φιλιά μου

σαν να ναι η πρώτη μας φορά

γνωρίζεις το κορμί μου

σα να το έπλασες εσύ

 

η ένωσή μας μάς δυναμώνει

μάς κάνει ισχυρούς, αγέρωχους

τίποτε δεν μπορεί να μας αγγίξει

να νικήσει την εξουσία του έρωτα

 

το πάθος μάς καίει τα κορμιά

η φωτιά μάς ζεσταίνει την ψυχή

οι καρδιές μας ανθίζουν

ξεχνάμε το παρελθόν και ξαναρχίζουμε

Μ.Σωτηριάδου

Louis Aragon – για την αγάπη

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΓΑΠΗ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ

Τίποτα δε χαρίστηκε στον άνθρωπο ποτέ. Μηδέ η δύναμή του,

Μηδέ αδυναμία, μηδέ καρδιά. Κι όταν νομίζει πως

Τα χέρι’ ανοίγει, ο ίσκιος του είναι σωστός σταυρός

Και μνέσκει μες στη χούφτα του της ευτυχίας του η σποδός

Είναι μια προδοσία φριχτή κι αλλόκοτ’ η ζωή του.

Δεν υπάρχει αγάπη ευτυχισμένη.

Η ζωή του… Μοιάζει σε στρατιώτες με στολές

Μα δίχως όπλα, για έναν άγνωστο σκοπό ταγμένους.

Τι κι αν τους έβρεις το πρωί ετοιμασμένους,

Αυτούς, οπού το βράδυ θα τους δεις αβέβαιους, νικημένους;

Πείτε μονάχα: η ζωή μου! Και βαστήχτε των δακρύων σας τις πηγές…

Δεν υπάρχει αγάπη ευτυχισμένη.

Ωραία μου αγάπη, καλή μου αγάπη, οδύνη και πλάνη,

Μαζί μου σ’έχω, μέσα μου, σαν πουλί πληγωμένο·

Κι όλοι γύρω μάς βλέπουν μ’ένα βλέμμα χαμένο,

Ξαναλέγοντας, πίσω μου, κάθε λόγο που είχα πλεγμένο

Στα μεγάλα τα μάτια σου –κι έχει τώρα πεθάνει…

Δεν υπάρχει αγάπη ευτυχισμένη.

Ο καιρός να μάθουμε να ζούμε έχει διαβεί…

Κλαίνε στην ένωσή τους οι καρδιές μας κάθε βράδι,

Για το σπαθί της δυστυχίας που της χαράς το υφάδι

Κόβει, για τις λύπες που πληρώνουν ένα χάδι,

Τα όσα δάκρυα για μια κιθάρας πνοή.

Δεν υπάρχει αγάπη ευτυχισμένη.

Δεν υπάρχει αγάπη, σαν κισσός στον πόνο να μη στρέφεται,

Δεν υπάρχει αγάπη που να μη σε πεθαίνει,

Δεν υπάρχει αγάπη που να μη σε μαραίνει,

Και της πατρίδας όχι πιότερο η αγάπη η βλογημένη

Δεν υπάρχει αγάπη που απ’ το κλάμα να μη θρέφεται.

Δεν υπάρχει αγάπη ευτυχισμένη.

Κι όμως, μ’ αγάπη εμείς οι δυο είμαστε δεμένοι!

Μετάφραση: Αντώνης Φωστιέρης