Από όλα τα μουσεία που επισκέφθηκα στην πρώτη μου Νέα Υόρκη, το Guggenheim ήταν — και παραμένει — ένα από τα αγαπημένα μου. Όχι μόνο για τη συλλογή του, αλλά γιατί εδώ το ίδιο το κτίριο είναι μέρος της έκθεσης.

Ο Frank Lloyd Wright δεν σχεδίασε ένα ουδέτερο «κουτί» για έργα τέχνης. Δημιούργησε έναν χώρο που σε βάζει να κινηθείς με συγκεκριμένο τρόπο: γύρω από τη μεγάλη rotunda, πάνω ή κάτω στη συνεχή σπειροειδή ράμπα, με το κεντρικό αίθριο να παραμένει συνεχώς στο οπτικό σου πεδίο. Το μουσείο άνοιξε το 1959 και, δεκαετίες αργότερα, εξακολουθεί να μοιάζει ριζοσπαστικό μέσα στο ορθογώνιο πλέγμα του Manhattan.

Ένα μουσείο που το περπατάς διαφορετικά

Αυτό που θυμάμαι περισσότερο είναι ότι η επίσκεψη δεν χωρίζεται εύκολα σε «αίθουσες». Η κίνηση είναι συνεχής. Βλέπεις έργα, αλλά ταυτόχρονα βλέπεις απέναντι άλλους επισκέπτες, τμήματα της ράμπας, το φως από τον θόλο και το ίδιο το κτίριο να αλλάζει όσο μετακινείσαι.

Ίσως γι’ αυτό το Guggenheim λειτουργεί τόσο καλά ακόμη και πριν σταθείς μπροστά σε ένα συγκεκριμένο έργο. Η αρχιτεκτονική δεν μένει στο φόντο. Συμμετέχει στην εμπειρία και, με έναν τρόπο, σου θυμίζει συνεχώς ότι βρίσκεσαι μέσα σε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα κτίρια του 20ού αιώνα.

Η συλλογή — και οι μικρές λεπτομέρειες που θυμάσαι

Στις φωτογραφίες που ακολουθούν υπάρχουν έργα από τη μόνιμη συλλογή αλλά και εικόνες του ίδιου του χώρου όπως τον είδα στην επίσκεψή μου το 2017. Ένα στοιχείο που μου είχε κάνει εντύπωση ήταν ότι στις λεζάντες των έργων αναφερόταν και ο χρόνος και ο τρόπος απόκτησής τους — μια μικρή πληροφορία που σε κάνει να σκεφτείς και πώς χτίζεται, με τα χρόνια, μια μεγάλη συλλογή.

Οι εκθέσεις αλλάζουν, φυσικά. Αυτό που δεν αλλάζει είναι ο διάλογος ανάμεσα στα έργα και στην αρχιτεκτονική του Wright. Για μένα αυτός είναι ο πραγματικός λόγος να το επισκεφθεί κανείς, ακόμη κι αν έχει ξαναπάει.

Οι φωτογραφίες είναι από την επίσκεψή μου το 2017. Οι εκθέσεις και η παρουσίαση της συλλογής μεταβάλλονται, οπότε για μια νέα επίσκεψη αξίζει να ελέγξεις το σημερινό πρόγραμμα του μουσείου.