….σε σκέφτομαι

Επικίνδυνα παιχνίδια

 

νύχτωσε  και το σπίτι ησύχασε

η οικογένεια έχει ήδη κοιμηθεί

τα φώτα σβήνουν ένα – ένα

κι αφήνουνε τόπο στ’ αστέρια

 

αυτή είναι η δική μου ώρα

η ώρα μου να σε σκεφτώ

να κλείσω τα μάτια μου σφιχτά

και να βρεθώ μέσα στα δικά σου

 

ακόμη νοιώθω τη θέρμη σου

το βάρος σου πάνω μου

τα φιλιά σου να ζωντανεύουν

κάθε ίνα του νυσταγμένου μου κορμιού

 

άραγε βλέπεις τα ίδια αστέρια

όπως και μαζί τα μετρούσαμε?

με σκέφτεσαι καθόλου?

θυμάσαι κι εσύ τις έντονες στιγμές?

 

δεν ξέρω ποια απάντηση

θα είναι καλλίτερη και για τους δυο

ταράξαμε τα νερά επικίνδυνα

παίξαμε με γνώριμους πόνους και θα χάσουμε

Μ.Σωτηριάδου

Άυν Ράντ – Εμείς οι ζωντανοί

20140824_202232

Γραμμένο το 1936 από μια ριζοσπαστικών ιδεών και πολύ προχωρημένη για την εποχή της γυναίκα, δεν παύει ακόμη και σήμερα να είναι επίκαιρο για το ανθρώπινο δράμα και τις ανθρώπινες επιλογές, ελεύθερες η όχι.

«…Χαμογελούσε. Ήξερε ότι πέθαινε. Μα δεν είχε πια σημασία. Είχε μάθει κάτι που ποτέ ανθρώπινα λόγια δεν θα μπορούσαν να περιγράψουν και τώρα το ήξερε. Το περίμενε και το ένιωθε σαν να υπήρχε κάποτε, σαν να το είχε ζήσει. Το είχε ζήσει, έστω και επειδή ήξερε ότι μπορούσε να το ζήσει, και τώρα το ένιωθε σαν ύμνο χωρίς ήχο, βαθιά κάτω από τη μικρή τρύπα που έριχνε κόκκινες σταλαγματιές στο χιόνι, πιο βαθιά  κι από αυτό που έβγαζε αυτές τις κόκκινες σταλαγματιές. Μια στιγμή η μια αιωνιότητα – τι σημασία είχε; Η ζωή, ακατανίκητη, υπήρχε και μπορούσε να υπάρχει. Χαμογέλασε, το τελευταίο της χαμόγελο, για όλα αυτά που ήταν δυνατό να υπάρχουν»

Ιάκωβου Καμπανέλλη – ΟΔΥΣΣΕΑ ΓΥΡΙΣΕ ΣΠΙΤΙ

20140824_202438

ΚΘΒΕ 2001-2002

Σκηνοθεσία Ανδρέα Βουτσινά

Μια από τις ευτυχισμένες στιγμές είναι να απολαμβάνεις μια όμορφη παράσταση ενός σημαντικού έργου.

«…επιπλέον αυτή η ιδιάζουσα σχέση με τα έργα μου έχει μια εσωτερική, ας την πούμε και ιδιωτική, αλλά πολύ σημαντική αιτία: κάτι διαφορετικό οφείλω στο κάθε ένα. Στο Οδυσσέα γύρισε πίσω οφείλω τον δείκτη του δρόμου που έπρεπε να πάρω.

Γράφτηκε το 1952, σε μια εποχή ταραγμένη (θα μου πείτε «και ποιά δεν είναι ταραγμένη;»). Ήμουν τότε υπάλληλος στο Υπουργείο Αεροπορίας, συγκεκριμένα Γραφεύς Β’ , ένα βαθμό πάνω από κλητήρας και αδιάλειπτα υπό απόλυσιν. Ανασφαλής η παγκόσμια κατάσταση, ψυχοπλακωτική η εγχώρια και μέσα στο ίδιο κλίμα η προσωπική μου. Λυτρωτική έξοδος το γράψιμο…»   Ιάκωβος Καμπανέλης