Clara Josephine Wieck (Schumann)

Κόρη του μουσικού Friedrich Wieck και της τραγουδίστριας και πιανίστας Marianne Troplitz, ανατράφηκε από τον πατέρας μετά τον χωρισμό των γονιών της και ξεκίνησε την καριέρα της σαν μουσικός.

Γνώρισε τον Robert Schumann, ερωτεύτηκαν και παντρεύτηκαν παρ’ όλες τις αντιρρήσεις του πατέρα της ο οποίος είχε καταλάβει ότι το μουσικό της ταλέντο θα υπέκυπτε στην φήμη του συζύγου του οποίου και θα ήταν σκιά.

Έτσι σήμερα καταγράφεται παντού ως σύζυγος του Schumann, μια και ο διάσημος μουσικός ήταν όλη της η ζωή, εάν εξαιρέσεις το ρομαντικό ειδύλλιο που είχε η Clara με τον Brahms μετά το θάνατο του συζύγου της από σύφιλη.

Ακούστε και κρίνετε λοιπόν το ταλέντο της Clara Josephine Wieck (13/9/1819-20/5/1896)

Wild is the wind – ένα υπέροχο τραγούδι σε δύο μαγικές ερμηνείες

σπαρακτική η ερμηνεία της Nina Simone

 

υπέροχη διασκευή, μια διαφορετική ερμηνεία από το David Bowie

 

 

Henry Miller: Ο τροπικός του Καρκίνου

20180114_101123.jpg

«………………………………Εάν σε οποιαδήποτε στιγμή έρθει κάποιος ενώπιος ενωπίω με το απόλυτο, τότε η μεγαλειώδης ευσπλαχνία που κάνει ανθρώπους, όπως ο Γκαουτάμα και ο Ιησούς, να μοιάζουν θεϊκοί, παγώνει και χάνεται – το τερατώδες δεν είναι ότι οι άνθρωποι μπόρεσαν ρόδα να δημιουργήσουν από τούτη τη στοιβαγμένη κόπρο αλλά ότι, για κάποιο λόγο ανεξιχνίαστο, είχαν θελήσει να δημιουργήσουν ρόδα. Για τον ένα η τον άλλο λόγο, ο άνθρωπος θέλει το θαύμα, το αναζητάει, και για να το κατορθώσει θα πρέπει να πορευθεί μέσα από το αίμα. Θα διαφθαρεί από τις ιδέες, σε μια σκιά θα περιορίσει τον εαυτό του αν για ένα δευτερόλεπτο στη ζωή του όλη μπορέσει να κλείσει τα μάτια απέναντι στην αποτροπιαστική πραγματικότητα. Τα πάντα υπομένει – την ατίμωση, τον εξευτελισμό, την ένδεια, τον πόλεμο, το έγκλημα, την πλήξη – μπροστά στην πίστη ότι μες στη νύχτα κάτι θα συμβεί, ένα θαύμα, που θα κάνει τη ζωή υποφερτή. Και αδιάκοπα,  όλο το χρονικό διάστημα, ένα καταμετρητής τρέχει εδώ κι εκεί εντός μας και δεν υπάρχει χέρι να μπορεί να τον φτάσει και να τον παύσει. Ναι, όλη την ώρα κάποιος τρώει της ζωής τον άρτο και πίνει της ζωής τον οίνο, κάποιος χοντρός παπάς σαν κατσαρίδα που κρύβεται στα κελάρια καταβροχθίζει τον άρτο και μπεκροπίνει με τον οίνο, ενώ πάνω απ’ το φως ενός δρόμου ένας οικοδεσπότης φάντασμα αγγίζει τα χείλη και το αίμα γίνεται άχρωμο σαν το νερό…»