…….

Πάψετε, καλπομονέδες,

που τους ίδιους αμανέδες

κάθε τόσο τσαμπουνάτε

και για μάρτυρες περνάτε

Πάψετε, βρε στοκοφίσια,

κολυμπάτε στα ρηχά,

και για γάμους και βαπτήσια

να μας λέτε μοναχά.

Γράφετέ μας χωρατάδες

κι όχι κλύδωνας και δίνας,

γράφετέ μας πως ο τάδες,

γράφετέ μας πως ο δείνας

έφυγε με την κυρίαν

κατ’ αυτάς στην Εσπερίαν.

Γράφετέ μας ελευθέρως

για χορούς, για γεννητούρια,

γράφετε στο τάδε μέρος

ότι παίζουνε σαντούρια,

πως εβρέθησαν δυό νόθα στην Ακρόπολιν πλησίον

κι είναι προσβολή μεγάλη των ηθών των δημοσίων.

Και να γράφετε, χαζοί,

πως στο τάδε μαγαζί

φέραν πράσινο χαβιάρι

κι έτρεξε ντουνιάς να πάρει.

Τέτοια, τύπε, να μας γράφεις κι άλλα που τα παραλείπω…

νάσαι τύπος για τα μάτια, νάσαι τύπος για τον τύπο,

τέτοια μόνο να μας κόψεις, τέτοια μόνο να μας ράψεις,

είν’ ελεύθερος ο τύπος φθάνει μόνο να μην γράψεις.

Ο Νίκος Ζαχαριάδης… Μέρος της μοίρας ολόκληρου λαού. Από τους κεντρικούς ήρωες μιάς τραγωδίας που ακόμα βαραίνει στη μνήμη μας. Ίσως μάλιστα ο τραγικότερος ήρωάς της. Από λιμενεργάτης στην Πόλη ως την ηγεσία του ΚΚΕ. Ύστερα η προσφυγιά. Τέλος, η καθαίρεση κι η διαγραφή από το Κόμμα. Η απομόνωση στην άκρη της σοβιετικής στέπας. Μια εξορία μέσα στην άλλη εξορία. Οι μαρτυρικές εκκλήσεις του. Η φωνή ενός ανθρώπου που η Κα Γκε Μπε ονόμαζε στις αναφορές της απλώς…»αντικείμενο». Και η κατάληξη: 1η Αυγούστου του 1973. Αυτοκτονία.

Μέσα σε τέτοιο πλαίσιο ζωής, ο Νίκος Ζαχαριάδης θα βρει τόπο να χωρέσει τον έρωτα, την τρυφερότητα, την αγάπη στη γυναίκα; Θα βρει. Αυτόν τον εύλογα ελλιπώς φωτιζόμενο τόπο θα αναζητήσει ο Φρέντυ Γερμανός. Στη σχέση του με τη Ρωσσίδα καθοδηγήτριά του στην κομματική σχολή της Μόσχας του μεσοπολέμου. Στην ιστορία της νεαρής κομμουνίστριας απ’ τη Θεσσαλονίκη. Στον πρώτο, κομματικά επιβεβλημένο, γάμο του. Κυρίως όμως στη δεύτερη σύζυγό του, τον μεγάλο του έρωτα. Τη Ρούλα Κουκούλου-Ζαχαριάδη. Τη γυναίκα της ζωής του. Τη σημαντικότερη – μετά το Κόμμα και τη μάνα του – αγάπη του. Και την πιό μοιραία.