Alberto Giacometti «Diego Seated»

«Diego Assis… » του Alberto Giacometti στο Leeum museum στη Seoul.

Συγκλονιστική έκφραση, ένα πρόσωπο απαθές και απόμακρο αλλά και τόσο εκφραστικό, ο πόλεμος και η μεταπολεμική περίοδος το σφράγισαν. Όταν σταθείς εμπρός στο φυσικού μεγέθους γλυπτό, είναι αδύνατο να φύγεις, όταν μπείς στα μάτια του είναι αδύνατο να κοιτάξεις αλλού…

giacometti_%eb%94%94%ec%97%90%ea%b3%a0%ec%a2%8c%ec%83%81_detail1_thumbnail

Χάρι Μούλις «Ο προστατευόμενος»

Μια επιλογή από αντιπροσωπευτικά διηγήματα που ο συγγραφέας έγραψε την περίοδο 1948-1980. Στο ομώνυμο πρώτο διήγημα, συναντά στην πλαγιά ενός βουνού όλους τους χαρακτήρες από τα μελλοντικά βιβλία του.             2016-10-08-11-07-02

Απόσπασμα από τον «Προστατευόμενο»:

…… Παρ’ όλα αυτά με είχε εντυπωσιάσει. Ναι μεν ήμουν ενήμερος ότι ο Θεός δεν υπήρχε – πράγμα που μπορούσε να επικαλεστεί κανείς ως ελαφρυντικό του Θεού, εδώ που τα λέμε – δεν γινόταν όμως να αρνηθώ οτι η Εκκλησία υπήρχε, κι αυτό είχε μεγαλύτερη βαρύτητα από την ύπαρξη η μη του Θεού.

Απόσπασμα από το «Περιοδεύων»

…….Ο Σάντερ κοίταξε πίσω του. Οι στρατιώτες θα τους τουφέκιζαν πισώπλατα αν αρνιόντουσαν να προελάσουν. Έτσι ήταν ο πόλεμος. Οι εχθροί αλληλοπυροβολούνταν στο στήθος, οι σύμμαχοι στην πλάτη από μια ακόμη πιό επικίνδυνη, αντεστραμμένη έχθρα που λέγεται φιλία.

Πως με κοιτάζει έτσι… (Κατερίνα Γώγου)

Πως με κοιτάζει έτσι…

Πώς με κοιτάζει έτσι αυτό το άσπρο κομμάτι χαρτί

πώς με κοιτάζει έτσι το φεγγάρι…

Πώς θροΐζει μέσα μου αυτό τον παγωμένο χάρτη στο βυθό

πώς με κοιτάει έτσι το φεγγάρι…

Ποιανού καιρού το λυπημένο δάχτυλο

κρυμμένο πίσω από δάση και βουνά

δείχνει παντού και πουθενά

τι θέλει το φεγγάρι…

Ποιανού αλόγου τρελαμένου το χλιμίντρισμα

κάνει τόση αντήχηση μέσα μου μού διογκώνει το Εγώ μου…

Ποιανής σελήνης έκλειψη ποιου φεγγαριού η χάση

μαζί σηκώνει μέσα μου άμπωτη και παλίρροια δίδυμες αδερφές μου…

πώς με κοιτ…

Πώς σκύβει έτσι πάνω στο στόμα μου να δει αν ανασαίνω ο Καρυωτάκης…

%ce%b3%cf%89%ce%b3%ce%bf%cf%85Κατερίνα Γώγου

……………………………………………..από την ποιητική Συλλογή Απόντες

Το ΚωστΑλέξι

αρχείο λήψης1

Χθές το βράδι πριν κοιμηθώ, είδα στην τηλεόραση τον Αλέξη και σκέφτηκα… «πω.. πω.. πως πάχυνε έτσι σε ένα χρόνο… φαντάσου όταν τελειώσει την 4ετία, θα συναγωνίζεται τον Κωστάκη τον Καραμανλή, δεν θα τους ξεχωρίζουμε»…

Αυτά σκέφτηκα και κοιμήθηκα… Κακώς, κάκιστα.. δίδαγμα 1ο.. προσέχετε τι σκέφτεστε πριν κοιμηθείτε αλλιώς είστε άξιοι των συνεπειών…

Είδα λοιπόν στον ύπνο μου… ότι είχαμε λέει εκλογές το 2019 και βασικοί αντίπαλοι ο Αλέξης και ο Κωστάκης (ποιητική αδεία ήταν αρχηγός της ΝΔ…. η και όχι, δεν είδα ταμπέλες κομμάτων στο όνειρο)..

Έμοιαζαν τόσο πολύ, διέφεραν λίγο στα μαλλιά και ίσως στη μύτη… ο κόσμος τους μπέρδευε συνεχώς… το χειρότερο ήταν ότι έλεγαν συνεχώς τα ίδια ακριβώς πράγματα, ο ένας με τη φωνή του Ανδρέα Παπανδρέου και ο άλλος με τη φωνή του Κωνσταντίνου Καραμανλή..

Ο κόσμος ήταν σαν χαμένος, χωρίς ελπίδα, παγιδευμένος, συνειδητοποιούσε την παγίδα και κυρίως συνειδητοποιούσε το μέλλον, απόλυτη συνέχεια του παρελθόντος που τον περίμενε…

Μιά χώρα ολόκληρη εγκλωβισμένη, παγιδευμένη, φυλακισμένη στο ΚΩΣΤΑΛΕΞΙ…