Cornell University, Ithaca, New York. Photo: P. Hughes / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0.

Υπάρχουν ειδήσεις που τις διαβάζεις, σοκάρεσαι και λίγο αργότερα τις ξεχνάς. Και υπάρχουν κάποιες άλλες που όσο περισσότερο τις ψάχνεις, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεσαι ότι το πραγματικό θέμα βρίσκεται πολύ πιο βαθιά από τον αρχικό τίτλο.

Η υπόθεση του Cornell είναι μία από αυτές.

Ξεκινά τη νύχτα της 19ης Οκτωβρίου 2024, σε ένα σπίτι φοιτητικής αδελφότητας του Cornell University, στην Ithaca της Νέας Υόρκης. Μια 20χρονη τότε φοιτήτρια καταγγέλλει ότι υπέστη διαδοχικές μη συναινετικές σεξουαλικές πράξεις από μέλη της fraternity Chi Phi.

Δύο χρόνια αργότερα, όμως, η υπόθεση έχει επιστρέψει με τρόπο που δύσκολα μπορεί πλέον να περιοριστεί στο ερώτημα «τι έγινε εκείνο το βράδυ».

Γιατί μαζί με την καταγγελία άρχισαν να εμφανίζονται και άλλα ερωτήματα.

Τι γνώριζε το πανεπιστήμιο; Τι ακριβώς έφτασε στην εισαγγελία; Γιατί δεν ασκήθηκε τότε ποινική δίωξη; Πόσο ανεξάρτητο μπορεί να είναι ένα πανεπιστήμιο όταν οι οικογένειες των φοιτητών του είναι, σε αρκετές περιπτώσεις, και χρηματοδότες του; Και τι σημαίνει η ανοχή απέναντι σε σεξουαλικά επιθετικές συμπεριφορές όταν μιλάμε για πανεπιστήμια που παράγουν δυσανάλογα μεγάλο μέρος της αυριανής οικονομικής, επαγγελματικής και πολιτικής ελίτ;

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Η νύχτα της 19ης Οκτωβρίου 2024

Η νεαρή γυναίκα, που στα δικαστικά έγγραφα αναφέρεται ως Jane Doe, είχε ξεκινήσει το βράδυ με φίλους. Είχε καταναλώσει αλκοόλ και αργότερα πήγε στο σπίτι της Chi Phi, όπου βρισκόταν ένας άνδρας που γνώριζε.

Ένα στοιχείο θεωρώ σημαντικό να ειπωθεί, ακριβώς επειδή αυτή η ιστορία δεν χρειάζεται καμία υπερβολή: η ίδια δεν υποστηρίζει ότι από την πρώτη στιγμή κάθε σεξουαλική επαφή ήταν χωρίς συναίνεση.

Στην κατάθεσή της είπε ότι αρχικά υπήρξε σεξουαλική δραστηριότητα με δύο άνδρες την οποία θεωρούσε συναινετική.

Στη συνέχεια, σύμφωνα πάντα με την ίδια, η κατάσταση άλλαξε.

Περισσότεροι άνδρες άρχισαν να εμφανίζονται στο δωμάτιο. Καταναλώθηκαν και άλλες ουσίες, μεταξύ των οποίων κεταμίνη. Η Doe περιγράφει μια κατάσταση στην οποία ήταν πλέον τόσο επηρεασμένη ώστε δεν μπορούσε ουσιαστικά να ελέγξει όσα συνέβαιναν ή να συναινέσει.

Από τα στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν δύο χρόνια αργότερα, ιδιαίτερη εντύπωση προκαλούν μηνύματα σε ομαδική συνομιλία της fraternity στο Snapchat. Σύμφωνα με την αγωγή και τα έγγραφα που έχουν εξετάσει αμερικανικά μέσα, η παρουσία της γυναίκας στο δωμάτιο γνωστοποιήθηκε σε άλλα μέλη με σεξουαλικούς όρους και ακολούθησαν μηνύματα από άλλους άνδρες.

Εδώ βρίσκεται μία από τις πιο σκοτεινές πλευρές αυτής της ιστορίας. Όχι μόνο η καταγγελία για όσα συνέβησαν μέσα σε ένα δωμάτιο, αλλά η εικόνα μιας ομάδας νέων ανδρών που ενδέχεται να αντιμετώπισε μια εξαιρετικά μεθυσμένη και υπό την επίδραση ουσιών γυναίκα σαν κοινή «ευκαιρία».

Η Doe υποστηρίζει ότι ακολούθησαν σεξουαλικές πράξεις από πολλούς άνδρες χωρίς τη συναίνεσή της και ότι τελικά έχασε τις αισθήσεις της.

Οι άνδρες που κατονομάζονται στην αστική αγωγή έχουν αρνηθεί ότι διέπραξαν βιασμό. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι υπήρχε συναίνεση και άλλοι αμφισβητούν τη συμμετοχή ή τον ρόλο που τους αποδίδεται.

Μέχρι σήμερα δεν υπάρχει ποινική καταδίκη. Ούτε έχουν ακόμη ασκηθεί ποινικές κατηγορίες στους επτά άνδρες για τον καταγγελλόμενο ομαδικό βιασμό.

Αυτό πρέπει να παραμένει ξεκάθαρο.

Το Chi Phi Lodge στο Cornell σε ιστορική καρτ ποστάλ, περ. 1908. Η ίδια fraternity βρίσκεται στο επίκεντρο της σημερινής υπόθεσης. Rotograph Co. / Wikimedia Commons, Public Domain.

Οι ημέρες που ακολούθησαν

Η συμπεριφορά της Doe μετά το περιστατικό έχει χρησιμοποιηθεί από όσους αμφισβητούν την καταγγελία της.

Δεν περιέγραψε αμέσως όσα είχαν συμβεί ως βιασμό. Μίλησε με φίλες της, επισκέφθηκε το Cornell Health και συνέχισε για ένα διάστημα να ανταλλάσσει μηνύματα με ορισμένους από τους άνδρες.

Σε ένα από τα πρώτα μηνύματα φέρεται να είχε γράψει ότι δεν θεωρούσε παράνομη τη σεξουαλική δραστηριότητα.

Ταυτόχρονα, όμως, έλεγε ότι η μνήμη της ήταν θολή, ότι δεν αισθανόταν καλά με όσα είχαν συμβεί και ότι θα ήθελε να μην είχαν εμπλακεί τόσοι επιπλέον άνδρες και να μην είχε υπάρξει η κεταμίνη.

Μερικές ημέρες αργότερα η δική της αντίληψη για εκείνη τη νύχτα είχε αλλάξει σημαντικά. Στις αρχές Νοεμβρίου έγραφε ότι το μεγαλύτερο μέρος όσων είχαν συμβεί δεν ήταν συναινετικό.

Δεν είναι δική μας δουλειά να αποφασίσουμε ποια εκδοχή είναι η αληθινή.

Αυτό ακριβώς είναι δουλειά μιας σοβαρής έρευνας.

Και εδώ αρχίζει το δεύτερο μέρος της ιστορίας.

Η επίσημη καταγγελία

Στις 7 Νοεμβρίου 2024 η Doe πήγε σε νοσοκομείο της Ithaca ζητώντας ιατροδικαστική εξέταση για σεξουαλική επίθεση.

Την επόμενη ημέρα έκανε επίσημη καταγγελία στην Cornell University Police.

Το πανεπιστήμιο έθεσε τη Chi Phi σε αναστολή και επέβαλε περιορισμούς σε φοιτητές που θεωρούνταν εμπλεκόμενοι.

Στις 14 και 15 Νοεμβρίου η Jane Doe έδωσε εκτενή κατάθεση. Και αυτή η κατάθεση θα αποδεικνυόταν σχεδόν δύο χρόνια αργότερα ένα από τα κρισιμότερα σημεία ολόκληρης της υπόθεσης.

Εκεί διαχώριζε την αρχική συναινετική επαφή από όσα υποστηρίζει ότι ακολούθησαν. Μιλούσε για εξαναγκασμό, για κατάσταση ανικανότητας να συναινέσει, για σωματική βία και δήλωνε ότι θεωρούσε πως είχε βιαστεί.

Θα περίμενε κανείς ότι ένα τόσο σοβαρό υλικό θα είχε εξεταστεί ολόκληρο πριν κλείσει η ποινική έρευνα.

Κι όμως.

Η υπόθεση κλείνει χωρίς ποινική δίωξη

Ο εισαγγελέας της κομητείας Tompkins, Matthew Van Houten, αποφάσισε το 2024 να μην προχωρήσει σε ποινική δίωξη.

Όπως εξήγησε αργότερα, η εισαγγελία βασίστηκε σε μια πολύ συντομότερη έγγραφη δήλωση της Jane Doe που είχε συντάξει η πανεπιστημιακή αστυνομία και είχε υπογράψει η ίδια.

Με βάση το υλικό που είχε τότε μπροστά του, έκρινε ότι δεν υπήρχε επαρκής βάση για δίωξη.

Θα μπορούσε να είναι απλώς μία δύσκολη εισαγγελική απόφαση σε μια πολύ δύσκολη υπόθεση.

Το πρόβλημα εμφανίστηκε δύο χρόνια αργότερα.

Όταν δημοσιογράφοι παρουσίασαν στον ίδιο εισαγγελέα το περιεχόμενο του πολύ πιο αναλυτικού transcript της κατάθεσης της Doe, εκείνος είπε ότι δεν το είχε δει.

Και στο transcript υπήρχαν σαφείς αναφορές σε εξαναγκασμό, ανικανότητα, βία και στην πεποίθηση της ίδιας ότι είχε υποστεί βιασμό.

Εκεί, για μένα, η ιστορία αλλάζει.

Γιατί πλέον δεν εξετάζουμε μόνο αν μια καταγγελία μπορούσε ή δεν μπορούσε να αποδειχθεί.

Εξετάζουμε αν ο εισαγγελέας που αποφάσισε να μη διώξει είχε καν στη διάθεσή του ολόκληρη την εικόνα.

Η παράλληλη έρευνα του Cornell

Το Cornell, από την άλλη πλευρά, συνέχισε τη δική του εσωτερική διαδικασία.

Έγιναν δεκάδες συνεντεύξεις, εξετάστηκαν περισσότεροι από 30 μάρτυρες και πραγματοποιήθηκαν πολυήμερες ακροάσεις.

Το πανεπιστήμιο τελικά επέβαλε κυρώσεις.

Δύο φοιτητές αποβλήθηκαν. Άλλοι τέθηκαν σε αναστολή φοίτησης. Ένας είχε ήδη αποφοιτήσει πριν ολοκληρωθεί η δυνατότητα επιβολής ποινής, ενώ άλλοι δεν κρίθηκαν υπεύθυνοι για sexual misconduct.

Γι’ αυτό και η εικόνα που κυκλοφόρησε ιδιαίτερα στα social media, ότι δηλαδή «βίασαν μια γυναίκα και τους έβαλαν απλώς να γράψουν ένα essay», δεν είναι ακριβής.

Υπήρξαν και σοβαρές ποινές.

Το ερώτημα όμως παραμένει: πώς γίνεται το πανεπιστήμιο να έχει συγκεντρώσει τόσο εκτεταμένο υλικό και η ποινική υπόθεση να έχει ήδη κλείσει;

Δύο χρόνια μετά, η υπόθεση ανοίγει ξανά

Στις 16 Σεπτεμβρίου 2026 η Jane Doe κατέθεσε αστική αγωγή.

Και ξαφνικά ένα μεγάλο μέρος όσων βρίσκονταν επί δύο χρόνια μέσα σε φακέλους άρχισε να γίνεται δημόσιο.

Μηνύματα. Καταθέσεις. Στοιχεία της Title IX διαδικασίας. Οι ποινές. Και κυρίως οι διαφορετικές πληροφορίες που φαίνεται ότι είχαν στη διάθεσή τους το πανεπιστήμιο, η πανεπιστημιακή αστυνομία και η τοπική εισαγγελία.

Μεγάλα αμερικανικά μέσα άρχισαν να ερευνούν την υπόθεση.

Ο Van Houten ανακοίνωσε ότι την ανοίγει ξανά.

Αλλά η κυβερνήτρια της Νέας Υόρκης Kathy Hochul προχώρησε ακόμη περισσότερο.

Την 1η Οκτωβρίου 2026 όρισε το γραφείο της Γενικής Εισαγγελέως της Νέας Υόρκης ως ειδικό εισαγγελέα για την υπόθεση.

Η Letitia James ανέλαβε πλέον τη νέα ποινική έρευνα.

Η ίδια δήλωσε ότι η διαδικασία θα καθοδηγηθεί από τα γεγονότα και τον νόμο και ότι οι πολίτες πρέπει να μπορούν να εμπιστεύονται πως μια καταγγελία εγκλήματος θα ερευνάται πλήρως και δίκαια.

Η υπόθεση είχε πλέον φύγει από τα χέρια της τοπικής εισαγγελίας.

Και το campus αντιδρά

Στις αρχές Οκτωβρίου οι αντιδράσεις μέσα στο Cornell μεγάλωσαν.

Εκατοντάδες φοιτητές, εργαζόμενοι και μέλη της κοινότητας συμμετείχαν σε συγκεντρώσεις ζητώντας μεγαλύτερη διαφάνεια, αλλαγές στον τρόπο αντιμετώπισης της σεξουαλικής βίας και καλύτερη εκπαίδευση της campus police. Στη μεγάλη κινητοποίηση της 5ης Οκτωβρίου, το Reuters υπολόγισε ότι οι συμμετέχοντες μπορεί να ξεπέρασαν τους 1.000.

Και πλέον η πίεση δεν αφορά μόνο μια παλιά απόφαση.

Αφορά την ίδια τη διοίκηση του πανεπιστημίου.

7 Οκτωβρίου 2026: υπό έλεγχο και το ίδιο το Cornell

Ενώ γράφεται αυτό το άρθρο, υπάρχει ακόμη μία εξέλιξη.

Το Cornell ανέθεσε στην Sally Yates, πρώην αναπληρώτρια Γενική Εισαγγελέα των Ηνωμένων Πολιτειών, να πραγματοποιήσει ανεξάρτητη έρευνα για τον τρόπο με τον οποίο το πανεπιστήμιο χειρίστηκε την υπόθεση.

Η έρευνά της δεν θα αφορά μόνο τη συγκεκριμένη καταγγελία. Θα εξετάσει τις διαδικασίες διερεύνησης και πειθαρχίας, τον χειρισμό από την πανεπιστημιακή αστυνομία και την εποπτεία fraternities, sororities και άλλων φοιτητικών οργανώσεων.

Το Board of Trustees δημιούργησε ειδική επιτροπή για την εποπτεία της διαδικασίας και ανακοίνωσε ότι η Yates θα έχει ανεξαρτησία στην έρευνα.

Sally Q. Yates, πρώην Deputy Attorney General των ΗΠΑ, η οποία ανέλαβε την ανεξάρτητη έρευνα για τον χειρισμό της υπόθεσης από το Cornell. Photo: U.S. Department of Justice / Wikimedia Commons, Public Domain.

Και η κρίση έχει φτάσει μέχρι την ηγεσία του ιδρύματος.

Η Faculty Senate προετοιμάζεται να εξετάσει πρόταση μη εμπιστοσύνης προς τη διοίκηση, ενώ μέρος των φοιτητών ζητά την αποχώρηση του προέδρου Michael Kotlikoff.

Μέχρι αυτή τη στιγμή εξακολουθούν να μην έχουν ασκηθεί ποινικές κατηγορίες στους επτά άνδρες.

Αλλά κάτι έχει αλλάξει ουσιαστικά.

Δύο χρόνια μετά τη νύχτα στο Chi Phi, δεν βρίσκεται πλέον υπό εξέταση μόνο το τι έγινε μέσα σε ένα δωμάτιο. Υπό εξέταση βρίσκεται και το ίδιο το Cornell.

Δεν μιλάμε για οποιοδήποτε πανεπιστήμιο

Και εδώ είναι που, για μένα, η υπόθεση γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρουσα.

Το Cornell είναι Ivy League.

Αυτό δεν σημαίνει απλώς ένα εξαιρετικό πανεπιστήμιο.

Τα Ivy League και τα υπόλοιπα λεγόμενα Ivy-Plus αποτελούν έναν από τους σημαντικότερους χώρους συγκέντρωσης οικογενειακού πλούτου, κοινωνικών δικτύων και μελλοντικής εξουσίας στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το Cornell είναι κοινωνικοοικονομικά πιο ανοικτό από αρκετά άλλα Ivy. Πρέπει να ειπωθεί.

Αλλά ακόμη και εκεί, τα ιστορικά στοιχεία είναι εντυπωσιακά.

Σύμφωνα με στοιχεία οικονομικής κινητικότητας που είχε δημοσιοποιήσει το ίδιο το Cornell:

Οικονομικό υπόβαθρο	Ποσοστό φοιτητών
Οικογένειες στο ανώτερο 20% των εισοδημάτων	64%
Οικογένειες στο πλουσιότερο 1%	10%

Τα δεδομένα αφορούν παλαιότερες φορολογικές κοόρτες και δεν περιγράφουν τη σημερινή ακριβή σύνθεση του campus. Δείχνουν όμως πόσο ισχυρή είναι ιστορικά η παρουσία των εύπορων οικογενειών ακόμη και στο πιο κοινωνικοοικονομικά ανοικτό τμήμα της Ivy League.

Η μεγάλη μελέτη των Raj Chetty, David Deming και John Friedman πηγαίνει παραπέρα.

Μεταξύ νέων με παρόμοιες επιδόσεις SAT/ACT, τα παιδιά του ανώτερου 1% έχουν περίπου διπλάσια πιθανότητα να γίνουν δεκτά σε Ivy-Plus πανεπιστήμιο από παιδιά χαμηλών ή μεσαίων εισοδημάτων.

Οι ερευνητές αποδίδουν μεγάλο μέρος της διαφοράς σε legacy preferences, μη ακαδημαϊκές αξιολογήσεις και athletic recruitment.

Δεν μιλάμε λοιπόν μόνο για τα καλύτερα παιδιά της Αμερικής.

Μιλάμε επίσης, σε δυσανάλογο βαθμό, για παιδιά οικογενειών που έχουν ήδη χρήματα, διασυνδέσεις ή κοινωνικό κεφάλαιο.

Και κάποιες από αυτές τις οικογένειες χρηματοδοτούν το πανεπιστήμιο

Εδώ υπάρχει μια σχέση που συνήθως περνά λίγο απαρατήρητη στην Ευρώπη.

Τα μεγάλα αμερικανικά ιδιωτικά πανεπιστήμια βασίζονται σε τεράστιο βαθμό στη philanthropy.

Η τελευταία μεγάλη καμπάνια του Cornell, To Do the Greatest Good, ολοκληρώθηκε το 2026 έχοντας συγκεντρώσει σχεδόν 6,8 δισεκατομμύρια δολάρια σε gifts και commitments από περισσότερους από 500.000 δωρητές.

Και οι δωρητές δεν είναι μόνο παλιοί απόφοιτοι.

Το Cornell έχει ειδικό πρόγραμμα philanthropy για τις οικογένειες των σημερινών φοιτητών.

Οι γονείς που δωρίζουν τουλάχιστον 15.000 δολάρια τον χρόνο μπορούν να γίνουν Cornell Family Fellows. Το ίδιο το πανεπιστήμιο εξηγεί ότι οι οικογένειες αυτές έχουν ειδικά προγράμματα, συναντήσεις με deans και senior leaders, seminars με καθηγητές και ευκαιρίες άμεσης επαφής με την ηγεσία του ιδρύματος.

Cornell philanthropy	Μέγεθος
To Do the Greatest Good campaign	σχεδόν $6,8 δισ.
Δωρητές στην καμπάνια	500.000+
Ελάχιστη ετήσια δωρεά για Family Fellows	$15.000

Εδώ χρειάζεται μεγάλη προσοχή.

Δεν υπάρχει δημόσιο στοιχείο ότι κάποια οικογένεια από τους συγκεκριμένους άνδρες επηρέασε οικονομικά ή με άλλον τρόπο τον χειρισμό της υπόθεσης.

Δεν θα ήταν έντιμο να το υπονοήσουμε.

Υπάρχει όμως ένα εύλογο θεσμικό ερώτημα.

Όταν ένας οργανισμός καλείται να ερευνήσει τη συμπεριφορά του παιδιού μιας οικογένειας που θα μπορούσε ταυτόχρονα να αποτελεί σημαντικό χρηματοδότη, η αντικειμενικότητα δεν αρκεί να υπάρχει.

Πρέπει και να μπορεί να αποδειχθεί.

Και ίσως γι’ αυτό τέτοιες υποθέσεις δεν θα έπρεπε ποτέ να μένουν αποκλειστικά μέσα στους τοίχους του ίδιου του πανεπιστημίου.

Από το Ivy League στις θέσεις εξουσίας

Υπάρχει και ένα δεύτερο στοιχείο που θεωρώ ακόμη σημαντικότερο.

Τα Ivy-Plus πανεπιστήμια εκπροσωπούν μόλις ένα πολύ μικρό κομμάτι της αμερικανικής πανεπιστημιακής εκπαίδευσης.

Περίπου 0,8% των ανθρώπων που φοίτησαν σε college πέρασαν από ένα Ivy-Plus.

Αν όμως κοιτάξουμε ποιοι βρίσκονται αργότερα στις κορυφαίες θέσεις της αμερικανικής κοινωνίας, η εικόνα αλλάζει.

Ομάδα	Ποσοστό που φοίτησε σε Ivy-Plus
Σύνολο college attendees	0,8%
Top 1% εισοδημάτων	7,8%
Fortune 500 CEOs	11,6%
U.S. Senators	25%
Πρόεδροι των ΗΠΑ από το 1961	41,7%
Δικαστές Supreme Court από τη δεκαετία του 1960	71,4%

Τα στοιχεία αφορούν συνολικά τα Ivy-Plus και όχι ειδικά το Cornell.

Αλλά αυτό ακριβώς είναι το ενδιαφέρον.

Δεν σημαίνουν ότι ένας απόφοιτος Ivy έχει 25% πιθανότητα να γίνει γερουσιαστής.

Σημαίνουν ότι ένας ελάχιστος εκπαιδευτικός πληθυσμός καταλαμβάνει αργότερα ένα εντυπωσιακά μεγάλο μέρος των κορυφαίων θέσεων.

Η ίδια έρευνα βρήκε ότι η φοίτηση σε Ivy-Plus αντί για ένα πολύ καλό δημόσιο flagship university αυξάνει κατά περίπου 60% την πιθανότητα να φτάσει κάποιος στο ανώτερο 1% των εισοδημάτων, σχεδόν διπλασιάζει την πιθανότητα φοίτησης σε elite graduate school και περίπου τριπλασιάζει την πιθανότητα εργασίας σε prestigious firm.

Άρα δεν μιλάμε απλώς για ένα καλό πτυχίο.

Μιλάμε για πρόσβαση.

Σε ανθρώπους. Σε δίκτυα. Σε θέσεις. Και, αργότερα, σε εξουσία.

Και εδώ επιστρέφω στην υπόθεση Cornell

Δεν μπορώ να δω τη σεξουαλική παρενόχληση ή τη σεξουαλική βία στα πανεπιστήμια σαν μια «νεανική παρεκτροπή» που τελειώνει την ημέρα της αποφοίτησης.

Ειδικά σε τέτοια πανεπιστήμια.

Ένας 20χρονος μπορεί ήδη να έχει πίσω του μια ισχυρή οικογένεια.

Στο πανεπιστήμιο αποκτά ένα δεύτερο δίκτυο.

Συμφοιτητές. Fraternity brothers. Alumni. Professors. Recruiters.

Και δέκα ή είκοσι χρόνια αργότερα μπορεί να μη χρειάζεται πια ούτε την οικογένεια ούτε τη fraternity για να αισθανθεί ισχυρός.

Μπορεί να έχει αποκτήσει δική του εξουσία.

Να είναι ο προϊστάμενος.

Ο partner.

Ο άνθρωπος που αποφασίζει ποιος θα προσληφθεί και ποιος θα φύγει.

Ο CEO.

Ο γιατρός με νεότερους ανθρώπους κάτω από την εποπτεία του.

Ο πολιτικός.

Και εδώ το ερώτημα της ατιμωρησίας γίνεται πολύ πιο σοβαρό.

Γίνονται οι φοιτητές που παραβιάζουν όρια αργότερα πραγματικοί θηρευτές;

Δεν μπορούμε να το πούμε έτσι.

Και δεν θα το έγραφα ως βεβαιότητα.

Καμία σοβαρή έρευνα δεν επιτρέπει να κοιτάξουμε έναν συγκεκριμένο φοιτητή που κατηγορείται για sexual misconduct και να προβλέψουμε ότι στα 40 του θα γίνει σεξουαλικός θηρευτής.

Υπάρχουν όμως δεδομένα που κάνουν το ερώτημα κάθε άλλο παρά αβάσιμο.

Σε διαχρονική αμερικανική έρευνα 795 ανδρών φοιτητών, 238 ανέφεραν τουλάχιστον μία πράξη sexual coercion ή assault. Από αυτούς, 68% ανέφεραν επανάληψη αντίστοιχης συμπεριφοράς μέσα στα χρόνια της μελέτης.

Οι ερευνητές τονίζουν ότι πρόκειται για self-reported συμπεριφορές σε συγκεκριμένο δείγμα και για ευρεία κατηγορία που περιλάμβανε από unwanted sexual contact έως rape. Δεν είναι ποσοστό που μπορεί να μεταφερθεί μηχανικά στον γενικό πληθυσμό ή στο Cornell.

Είναι όμως μια σοβαρή ένδειξη ότι για αρκετούς από εκείνους που ήδη εκδηλώνουν σεξουαλικά επιθετική συμπεριφορά, το περιστατικό δεν είναι αναγκαστικά μεμονωμένο.

Υπάρχει και το περιβάλλον της fraternity.

Διαχρονική μελέτη 772 ανδρών φοιτητών βρήκε ότι η συμμετοχή σε fraternity συνδεόταν με αυξημένη μελλοντική sexual aggression ακόμη και όταν οι ερευνητές προσπάθησαν να ελέγξουν χαρακτηριστικά που υπήρχαν πριν από την ένταξη. Συνδεόταν επίσης με περισσότερο binge drinking και με μεγαλύτερη αντίληψη ότι οι peers επιδίδονται σε sexual aggression.

Και η ίδια η έρευνα του Cornell για το 2025 έχει ένα στοιχείο που δύσκολα αγνοείται.

Cornell undergraduate women	Ανέφεραν sexual assault κατά τη φοίτησή τους
Σύνολο	35%
Greek-affiliated	52%
Μη Greek-affiliated	29%

Το response rate ήταν μόλις 13%, άρα το ίδιο το Cornell προειδοποιεί ότι τα ποσοστά πρέπει να ερμηνεύονται προσεκτικά.

Αλλά η διαφορά ανάμεσα στο 52% και το 29% ήταν αρκετά μεγάλη ώστε η Presidential Task Force να τη συμπεριλάβει στα βασικά ευρήματά της.

Το στοιχείο που αλλάζει μετά την αποφοίτηση είναι η εξουσία

Και εδώ είναι, νομίζω, το σημείο που με απασχολεί περισσότερο.

Η έρευνα γύρω από τη σεξουαλική παρενόχληση έχει αναδείξει επανειλημμένα τη σημασία των power differentials.

Όταν ένας άνθρωπος μπορεί να επηρεάσει τη δουλειά σου, την αξιολόγηση, την προαγωγή, το εισόδημά σου ή ολόκληρη την καριέρα σου, η σχέση δεν είναι πλέον ισότιμη. Και η δυνατότητα του λιγότερο ισχυρού να αντιδράσει ή να καταγγείλει γίνεται πολύ πιο δύσκολη.

Άρα το ερώτημα δεν είναι αν ένας νεαρός που παραβιάζει τα όρια μιας γυναίκας μέσα σε ένα fraternity house θα εξελιχθεί αναγκαστικά σε δράστη αργότερα.

Το ερώτημα είναι:

Τι μαθαίνει ένας άνθρωπος αν στα είκοσί του παραβιάσει τα όρια κάποιου και το περιβάλλον γύρω του τού δείξει ότι οι συνέπειες μπορούν να απορροφηθούν;

Και τι συμβαίνει αν ο ίδιος άνθρωπος, δέκα ή είκοσι χρόνια αργότερα, έχει πλέον όχι μόνο οικογενειακή προστασία και γνωριμίες αλλά πραγματική προσωπική εξουσία πάνω σε άλλους;

Εδώ, για μένα, βρίσκεται η πιο δύσκολη πλευρά της υπόθεσης Cornell.

Δεν μιλάω για τιμωρία χωρίς απόδειξη

Δεν πιστεύω ότι ένα πανεπιστήμιο πρέπει να καταστρέφει τη ζωή ενός φοιτητή επειδή κάποιος τον κατήγγειλε.

Ούτε ότι μια καταγγελία ισοδυναμεί με ενοχή.

Το τεκμήριο αθωότητας υπάρχει για λόγο.

Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο.

Τα πανεπιστήμια αυτά δεν δίνουν απλώς ένα degree.

Δίνουν ένα credential, ένα κοινωνικό δίκτυο και πρόσβαση σε έναν κόσμο που για τον περισσότερο πληθυσμό παραμένει πολύ πιο δύσκολα προσβάσιμος.

Άρα, όταν εξετάζουν σοβαρές παραβιάσεις της συναίνεσης, η ευθύνη τους είναι διπλή.

Απέναντι στο πιθανό θύμα.

Αλλά και απέναντι στην κοινωνία στην οποία θα στείλουν τους αποφοίτους τους.

Και τελικά;

Δεν γνωρίζουμε ακόμη πού θα καταλήξει η έρευνα της Letitia James.

Μπορεί να ασκηθούν κατηγορίες.

Μπορεί και όχι.

Οι επτά άνδρες δικαιούνται να μην αντιμετωπίζονται ως ένοχοι πριν υπάρξει δικαστική κρίση.

Η Jane Doe δικαιούται, αντίστοιχα, η καταγγελία της να εξεταστεί ολόκληρη και όχι μέσα από μια ελλιπή εικόνα.

Για μένα όμως το μεγαλύτερο ερώτημα έχει ήδη ξεφύγει από τη συγκεκριμένη ποινική υπόθεση.

Αφορά το πώς λειτουργούν τα ιδρύματα που εκπαιδεύουν μεγάλο μέρος της αυριανής ελίτ.

Την ίδια στιγμή που ερευνούν παιδιά ισχυρών οικογενειών, δέχονται δισεκατομμύρια σε δωρεές από alumni και γονείς.

Την ίδια στιγμή που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τη σεξουαλική βία, φιλοξενούν κοινωνικά συστήματα όπως οι fraternities, όπου το αλκοόλ, η ομάδα, η κοινωνική ισχύς και η αίσθηση προνομίου μπορούν, σε ορισμένα περιβάλλοντα, να δημιουργήσουν ένα πολύ επικίνδυνο μείγμα.

Και γνωρίζουν ότι κάποιοι από αυτούς τους νέους ανθρώπους θα βρεθούν αργότερα πολύ ψηλά στην κοινωνική και επαγγελματική ιεραρχία.

Δεν ξέρουμε αν οι συγκεκριμένοι κατηγορούμενοι του Cornell θα βρεθούν ποτέ σε αυτές τις θέσεις.

Δεν είναι αυτό το θέμα.

Το θέμα είναι το μήνυμα που δίνει ένας θεσμός όταν η παραβίαση των ορίων αντιμετωπίζεται σαν κάτι που μπορεί να περιοριστεί, να διευθετηθεί ή να ξεχαστεί.

Γιατί η ατιμωρησία, όταν καλλιεργείται νωρίς, δεν μένει απαραίτητα πίσω στο campus όταν τελειώσουν οι σπουδές.

Μπορεί να αποφοιτήσει μαζί με τον φοιτητή.

Και την επόμενη φορά εκείνος να μην έχει απέναντί του μια συμφοιτήτρια.

Να έχει μια εργαζόμενη που φοβάται ότι θα χάσει τη δουλειά της.

Μια νεότερη συνεργάτιδα που εξαρτάται από την αξιολόγησή του.

Έναν άνθρωπο που ξέρει ότι το «όχι» έχει κόστος.

Και ίσως αυτός να είναι ο σημαντικότερος λόγος για τον οποίο όσα συνέβησαν — και όσα δεν συνέβησαν — στο Cornell δεν αφορούν μόνο το Cornell.

---

Το άρθρο αποτυπώνει τις διαθέσιμες πληροφορίες έως τις 7 Οκτωβρίου 2026. Η υπόθεση βρίσκεται σε ενεργή ποινική και αστική διαδικασία. Οι πράξεις που αποδίδονται στους εμπλεκομένους αποτελούν καταγγελίες και όχι δικαστική διαπίστωση ενοχής.

Πηγές έρευνας

Reuters, Associated Press, CBS News, Washington Post, Office of the New York Attorney General, Cornell University, Cornell Presidential Task Force on Campus Sexual Assault, Opportunity Insights / Raj Chetty – David Deming – John Friedman, National Academies και δημοσιευμένες longitudinal studies για sexual aggression και fraternity culture.