ένα βιβλίο πάνω στο έργο του Ρεμπώ, τον ποιητή που αρνιόταν για πολλά χρόνια ο συγγραφέας

….

Πάνω στο ποιητικό πτώμα του Ρεμπώ, αρχίσαμε να χτίζουμε έναν πύργο της Βαβέλ. Τι σημασία έχει αν υπάρχουν πάντα ποιητές, και αν ορισμένοι είναι ακόμα κατανοητοί, ικανοί να επικοινωνούν με το πλήθος. Που κατευθύνεται η ποίηση, που είναι ο δεσμός ανάμεσα στον ποιητή και στο κοινό του; Ποιό είναι το μήνυμα; Πάνω σ’ αυτό πρέπει ν’αναρωτηθούμε πριν απ’ όλα. Τίνος η φωνή ακούγεται σήμερα, του ποιητή η του επιστήμονα; Τι μας απασχολεί περισσότερο; Η ομορφιά, όσο πικρή κι αν είναι, η η ατομική ενέργεια; Και ποιά είναι η κύρια συγκίνηση που προκαλούν οι μεγάλες μας ανακαλύψεις; Ο τρόμος! Γνώση χωρίς φρόνηση, άνεση χωρίς ασφάλεια, πίστη χωρίς δράμα, αυτή είναι η κατάστασή μας. Η ποίηση της ζωής δεν εκφράζεται παρά με μαθηματικούς, φυσικούς, χημικούς όρους. Ο ποιητής είναι ένας παρίας, μια ανωμαλία, σε κατάσταση εξασθένησης. Ποιός μπορεί να ενδιαφέρεται σήμερα να γίνει τερατικός; Το τέρας είναι παντού. Δραπέτευσε απ’ το εργαστήριο, είναι στη διάθεση όποιου έχει το θάρρος να το χρησιμοποιήσει. Στ’ αλήθεια, ο κόσμος έγινε πολυπρόσωπος. Ο ηθικός δυισμός (όπως όλοι οι δυισμοί) κατέρρευσε. Βρισκόμαστε στην εποχή της παλίρροιας και του τυχαίου. Ο τρομερός σίφουνας προχωράει….