Αν πάρεις δέκα σκυλιά και πας και τ’αφήσεις σ’έναν αγριότοπο, σε μια ερημιά απ’όπου δεν περνάει ψυχή ζώσα, τα σκυλιά αυτά μέσα σε λίγες εβδομάδες, θα ξαναγίνουν λύκοι.

Αυτά είπε κάποιος ένα βράδυ, και με αφορμή την συγκίνηση κι έναν πολύπλοκο στην αμεσότητά του συνειρμό που μου προκάλεσε ο λόγος του, άρχισα να ανακαλώ κάποιες παλιές ιστορίες.

Την αφορμή αυτή ενίσχυσαν – σαν αντίστροφος κατοπτρισμός – οι παρακάτω στίχοι του Paul Celan:

Άγριο αυτό

που αργότερα

-στον δρόμο-

έγινε ξεκάθαρο.

Μας υφαίνει

η υπομονετική

αράχνη του χρόνου

το σάλιο της

ορίζει

τις μέρες μας

κολλώδες

όπως

η σιωπή

σε φιλί αποχωρισμού

επίμονο

σαν αντίλαλος κρότος

στα τοιχώματα

μιας τραχειοτομής

έρπεται

ανάμεσα

στις ώρες μας

ανεπαίσθητα

όπως

το ίχνος που αφήνουν

τ’ ακροδάχτυλα

μιας γυναίκας

στο ξεχασμένο

από τον έρωτα κορμί

μας λιγώνει

μας παραλύει

μας μεθά τόσο που

δεν ακούμε

την χλαπαταγή

από τις πανοπλίες

των ημερών

–περνούν συντεταγμένες–

ή τους μήνες

που φωνάζουν

απ’ τα χαράματα

κραδαίνοντας

για θεώρηση

στην ουρά

το

βιβλιάριο ενσήμων μιας ζωής

ο ιστός της

τυλίγει

τις νύχτες μας

αδιόρατος

όπως

το σκίρτημα

μιας πεταλούδας

στο κουκούλι της

ανάλαφρος

όπως

οι γάζες στις πληγές

πριν βυθιστούνε

στο νερό

και πάρουνε το σχήμα

και το βάρος

μιας γύψινης ζωής                                                  

@contrabando καλό σου ταξίδι, όπως όλοι οι άνθρωποι που φύγαν θα ζείς μέσα από τις αναμνήσεις που δημιούργησες με άλλους ανθρώπους και το πνευματικό σου κληροδότημα