-Ποιός είναι αυτός ο αριθμός; Οι Έλληνες τον έψαξαν απεγνωσμένα. Κανένας αριθμός δεν ταίριαζε! Ούτε ακέραιος, ούτε κλάσμα! Και τότε αναρωτήθηκαν. Άραγε υπάρχει αυτός ο αριθμός; Κι αν δεν υπάρχει, πως θα βεβαιωθούμε;

Για να αποδείξουμε ότι κάτι υπάρχει, αρκεί να το επιδείξουμε. Όμως όταν δεν υπάρχει, τι γίνεται;… Είναι δύσκολο να επιδείξεις τη μη ύπαρξη! Τότε; Ο μόνος τρόπος να αποδείξεις ότι κάτι δεν υπάρχει, είναι να αποδείξεις ότι ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ. Δηλαδή πρέπει να περάσεις από την αδυναμία να βρείς το αντικείμενο που ζητάς, στη βεβαιότητα ότι το αντικείμενο αυτό δεν υπάρχει. Αυτό το πέρασμα κοστίζει ακριβά, γιατί απαιτεί απόδειξη. Μια απόδειξη αδυναμίας ύπαρξης!

Αυτό έκαναν και οι Πυθαγόρειοι. Απέδειξαν ότι ένας ρητός αριθμός που να έχει τετράγωνο το 2, δεν μπορεί να υπάρχει. Αν ένας αριθμός παριστάνει την πλευρά του, κανένας αριθμός δεν μπορεί να παριστάνει τη διαγώνιό του. Η διαγώνιος και η πλευρά είναι ΑΣΥΜΜΕΤΡΕΣ….

Ο Νίκος Ζαχαριάδης… Μέρος της μοίρας ολόκληρου λαού. Από τους κεντρικούς ήρωες μιάς τραγωδίας που ακόμα βαραίνει στη μνήμη μας. Ίσως μάλιστα ο τραγικότερος ήρωάς της. Από λιμενεργάτης στην Πόλη ως την ηγεσία του ΚΚΕ. Ύστερα η προσφυγιά. Τέλος, η καθαίρεση κι η διαγραφή από το Κόμμα. Η απομόνωση στην άκρη της σοβιετικής στέπας. Μια εξορία μέσα στην άλλη εξορία. Οι μαρτυρικές εκκλήσεις του. Η φωνή ενός ανθρώπου που η Κα Γκε Μπε ονόμαζε στις αναφορές της απλώς…»αντικείμενο». Και η κατάληξη: 1η Αυγούστου του 1973. Αυτοκτονία.

Μέσα σε τέτοιο πλαίσιο ζωής, ο Νίκος Ζαχαριάδης θα βρει τόπο να χωρέσει τον έρωτα, την τρυφερότητα, την αγάπη στη γυναίκα; Θα βρει. Αυτόν τον εύλογα ελλιπώς φωτιζόμενο τόπο θα αναζητήσει ο Φρέντυ Γερμανός. Στη σχέση του με τη Ρωσσίδα καθοδηγήτριά του στην κομματική σχολή της Μόσχας του μεσοπολέμου. Στην ιστορία της νεαρής κομμουνίστριας απ’ τη Θεσσαλονίκη. Στον πρώτο, κομματικά επιβεβλημένο, γάμο του. Κυρίως όμως στη δεύτερη σύζυγό του, τον μεγάλο του έρωτα. Τη Ρούλα Κουκούλου-Ζαχαριάδη. Τη γυναίκα της ζωής του. Τη σημαντικότερη – μετά το Κόμμα και τη μάνα του – αγάπη του. Και την πιό μοιραία.