«..Δεν ωφελεί πια, Ιλάνα. Το μίσος μου ξεφτά από πάνω μου σαν παλιός σοβάς. Με το φως από νέον στο δωμάτιο, με τις αστραπές να πέφτουν ίσια στη λίμνη μες στο σκοτάδι, δεν έχω την παραμικρή δύναμη να νικήσω το κρύο που μου τρυπάει τα κόκαλα. Στην πραγματικότητα είναι εξαιρετικά απλό: μόλις κόπηκε το ρεύμα, σταμάτησε και το καλοριφέρ. Κι εγώ σηκώθηκα και φόρεσα μια ζακέτα. Αλλά τα πράγματα, όπως φαίνεται, δεν καλυτέρεψαν. Το μίσος μου ξεφεύγει από τα χέρια, σαν το ξίφος του Γολιάθ, όταν αυτός χτυπήθηκε απ’ το χαλίκι. Αυτό το ξίφος θα σηκώσεις από το έδαφος εσύ και θα μ’αποτελειώσεις. Αλλά και πάλι δεν μπορείς να καυχηθείς για τίποτα: έσφαξες έναν ετοιμοθάνατο δράκοντα. Μπορεί να πάρεις λίγη δόξα επειδή με γλίτωσες απ’ τα βάσανά μου……. Κάποτε σ’αγαπούσα κι είχα μια εικόνα στο μυαλό μου: εσύ κι εγώ ένα βράδυ του καλοκαιριού καθόμασταν στην βεράντα του σπιτιού μας κοιτώντας εμπρός μας τους λόφους της Ιερουσαλήμ κι ένα μικρό παιδί έπαιζε με τα κυβάκια του. Γυαλιά ηλίου στο τραπέζι και μια εφημερίδα που δεν τη διαβάζαμε. Κι εσύ κεντούσες ένα τραπεζομάντιλο ενώ εγώ έφτιαχνα έναν πελεκάνο από κουκουνάρια και ξυλαράκια. Αυτή ήταν η εικόνα. Δεν μπορέσαμε. Και τώρα είναι αργά πια.»