«Ίων, ήσουν Απόβλητος μια φορά. Γιατί πιστεύεις πως ένας απ’ τους γλάρους του καιρού σου θα σ’ ακούσει τώρα; Ξέρεις την παροιμία, κι’ είναι αληθινή: «Β λ έ π ε ι  μ α κ ρ ύ τ ε ρ α  κ ε ί ν ο ς  ο  γ λ ά ρ ο ς  π ο υ  π ε τ ά ε ι ψ η λ ό τ ε ρ α». Οι γλάροι απ’ όπου έρχεσαι στέκονται πάνω στο χώμα, και κρώζουν και τσακώνονται μεταξύ τους. Βρίσκονται χίλια μίλια μακριά απ’ τον παράδεισο — και λες πως θέλεις να του δείξεις τον παράδεισο από κει που στέκονται! Ίων, δεν μπορούν να δουν ούτε τις άκρες απ’ τις φτερούγες τους!

Το πιο αγαπημένο μου βιβλίο, η βίβλος μου. Τόχω διαβάσει τόσες φορές και πάντοτε, εδώ και 35 τόσα χρόνια που βρίσκεται στη βιβλιοθήκη μου, είναι τόσο επίκαιρο, γνήσια αναρχικό, γνήσια επαναστατικό, λυρικό και επικό συνάμα. Αριστούργημα πραγματικό, μιλάει μέσα στην ψυχή σου όπως μόνο η πραγματική τέχνη μπορεί. Κάθε φορά με συγκινεί το ίδιο…

Σε κάποια χώρα γίνονται εκλογές. Η καταμέτρηση των ψήφων στην πρωτεύουσα αναδεικνύει πρώτη δύναμη το λευκό με ποσοστό περίπου 70%. Οι εκλογές επαναλαμβάνονται την επόμενη Κυριακή και το λευκό ξεπερνά το 80%. Μπροστά στο διαφαινόμενο κενό εξουσίας, τα δύο μεγάλα κόμματα, ο κρατικός μηχανισμός και οι δημόσιες υπηρεσίες εγκαταλείπουν την πόλη, καταστρώνοντας αστυνομικά σχέδια για να ανακαλύψουν τον υποκινητή. Μια έκπληξη όμως περιμένει τους κρατούντες: ο πληθυσμός της πόλης αφυπνίζεται, «φωτίζεται», και ανακαλύπτει από την αρχή τις αξίες της αλληλεγγύης, της προσωπικής ευθύνης, της αλληλοβοήθειας. Το Κράτος όμως δεν έχει πει ακόμα την τελευταία λέξη.

Ένα απαισιόδοξο βιβλίο;»Δεν είμαι εγώ απαισιόδοξος. Είναι ο κόσμος απαίσιος», ισχυρίζεται ο Ζοζέ Σαραμάγκου