Ζευγάρωμα

οι δυό σκουροπράσινες λίμνες

βαθαίνουν και σκοτεινιάζουν

με μαγνητίζουν και με καταπίνουν

πνίγομαι στο βελούδο τους

αγκαλιασμένη από παντού, ασφαλής,

γύρω μου εσύ με τυλίγεις

το σώμα σου φτερούγες ολούθε

και πάντα τα μάτια σου παντού

το ζευγάρωμα το πρώτο

τόσο οικείο, γνώριμο από πάντα

το κορμί απαντά στα χέρια

θαρρείς μεγαλωμένο απ’ αυτά

κι όταν η φουρτούνα κόπασε

η ίδια η ταραγμένη θάλασσα

έγινε λιμάνι απάγκιο

και με νανούρισε γλυκά

Μ.Σωτηριάδου

Σεργιάνι

μακριά σου και πάλι

και η φωνή σου τα βράδια

με γεμίζει και με ταξιδεύει

και τελικά σε φέρνει κοντά

το φως του φεγγαριού

λούζει το πέτρινο σοκάκι

κι εστιάζει στο αγκαλιασμένο ζευγάρι

που σεργιανάει πλέκοντας όνειρα

περπατώ μόνη, συντροφιά σου

τώρα πια δεν είσαι σκέψη

αισθάνομαι την παρουσία σου

μέσα μου, αναπνέει, κινείται

αυτό το αίσθημα που αποζητούσα

που φοβόμουν να το ονοματίσω

και που αν το βάφτιζα

θα τόλεγα πληρότητα

Μ.Σωτηριάδου

Αβεβαιότητα

αυτό το δίλημμα

πραγματικό άραγε

ή της φαντασίας μου?

να πλησιάσω, να τολμήσω?

να κάνω πως δεν βλέπω?

να το αγνοήσω ή να τ’ αγγίξω?

αυτό το αδιάφορο πάθος

το διαισθάνομαι αλλά δεν ξέρω

κρυμμένο αν τόχεις απ’ όλους

ή μόνο καλά προφυλαγμένο

να σε ψάξω θάθελα

τι εμπειρία να γνωρίζεις τον άνθρωπο

φοβάμαι όμως μην ενοχλήσω

την ελευθερία σου μην απειλήσω

αυτό το δίλημμα

υπάρχει άραγε ή είναι

πλάσμα της επιθυμίας μου?

Μ.Σωτηριάδου