Χωρίς ηλιοβασίλεμα

είναι περίεργο, πως γίνεται να λείπει

να παραλείπεται σαν ν’ αποξεχάστηκε

από μιαν αφηρημένη νοικοκυρά

σε μέρα βαρυφορτωμένη  από δουλειές

η μέρα φεύγει απότομα και βιαστικά

και παραχωρεί  την θέση της επιπόλαια

στις πινακίδες από νέον και στις λάμπες φθορίου

σα να μη νοιάζεται για την βασιλεία της

δεν ξέρω τι φταίει, η μοίρα της, η θέση της,

 η πόλη αυτή έμεινε χωρίς ηλιοβασίλεμα

και η νύχτα διαδέχεται έτσι απότομα τη μέρα

χωρίς τη γλύκα του χρυσού βυθίσματος ενδιάμεσα

αναρωτιέμαι αν την πρόσεξα μόνο εγώ

την τεράστια, αφύσικη, αποκαρδιωτική έλλειψη

αν και οι κάτοικοι νοιώθουν την στέρηση

αν τους νοιάζει η τους αφήνει αμέτοχους

Μ.Σωτηριάδου