…….

Πάψετε, καλπομονέδες,

που τους ίδιους αμανέδες

κάθε τόσο τσαμπουνάτε

και για μάρτυρες περνάτε

Πάψετε, βρε στοκοφίσια,

κολυμπάτε στα ρηχά,

και για γάμους και βαπτήσια

να μας λέτε μοναχά.

Γράφετέ μας χωρατάδες

κι όχι κλύδωνας και δίνας,

γράφετέ μας πως ο τάδες,

γράφετέ μας πως ο δείνας

έφυγε με την κυρίαν

κατ’ αυτάς στην Εσπερίαν.

Γράφετέ μας ελευθέρως

για χορούς, για γεννητούρια,

γράφετε στο τάδε μέρος

ότι παίζουνε σαντούρια,

πως εβρέθησαν δυό νόθα στην Ακρόπολιν πλησίον

κι είναι προσβολή μεγάλη των ηθών των δημοσίων.

Και να γράφετε, χαζοί,

πως στο τάδε μαγαζί

φέραν πράσινο χαβιάρι

κι έτρεξε ντουνιάς να πάρει.

Τέτοια, τύπε, να μας γράφεις κι άλλα που τα παραλείπω…

νάσαι τύπος για τα μάτια, νάσαι τύπος για τον τύπο,

τέτοια μόνο να μας κόψεις, τέτοια μόνο να μας ράψεις,

είν’ ελεύθερος ο τύπος φθάνει μόνο να μην γράψεις.

Η σπηλιά

Ησυχία γύρω

Ποιόν δαίμονα θ’ αντιμετωπίσω πάλι;

Κρυφά τα νοήματα που με περιτριγυρίζουν

Κλείνω τις πόρτες μου

κι ανοίγω ένα φεγγίτη στη σπηλιά μου

όπου κατέφυγα αναζητώντας

υψιπετείς διαδρομές της φαντασίας

Ελπίζω να ξεγλιστρήσω από τις δαγκάνες

που με κρατούν σφιχτά

κι εμποδίζουν τις αποκρυπτογραφήσεις

Ένα θολό τοπίο στη σελίδα μου

άνθρωποι και πράγματα κινούνται

με αργές κινήσεις που δεν τις ελέγχω

και πασχίζω ν’ακουμπήσω μέσα στην ομίχλη αυτή

σε κάποιο βραχίονα να με σηκώσει

το άγγιγμά του να διαπεράσει τις ίνες μου

ο χώρος να φωτίσει από μητρικό χαμόγελο

να με γεμίσει υποσχέσεις

από τη συλλογή Θέατρο Σκιών – Νέα Πορεία 1999