νυχτολούλουδο

δεν θυμάμαι πότε ακριβώς

η ψυχή μου έγινε

νυχτολούλουδο

κι άνθιζε μόνη στα σκοτεινά

μη και δουν οι άλλοι

τη χαρά της

άνθιζε, λουλούδιζε, μοσχοβόλαγε

μακριά από βλέμματα  κι αγγίγματα

παρείσακτων

άνοιγε και απλωνόταν ελεύθερη

χόρευε  και τανιόταν να ξεμουδιάζει

απ’  το σφιχτό αγκάλιασμα

και πάντα λίγο πριν την αυγή

ξανάκλεινε στον έξω κόσμο σίγουρη πως κανείς

δεν την είδε μες στη νύχτα…

φωτό:Δ.Σεϊτανίδης

Μ.Σωτηριάδου

Χαμένη ψυχή

χέρια που τρέμουν

μάτια φουρτουνιασμένα

οργισμένα

παρουσία θολή, ανταριασμένη

εισέβαλες και ράγισες

την πρωινή ανεμελιά

βλέμμα καχύποπτο

αδιάκοπα ρωτάς

κι αναρωτιέσαι

μίσος αναίτιο

φοβάμαι απ’ τους ώμους

να σε πιάσω, να σε ημερώσω

θέλω να ψάξω, να βρω

τον φίλο που έχασα μέσα σου

να επαναφέρω

Μ.Σωτηριάδου

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Ο χρόνος
μοιραίος ίσως και μάταιος
ασύλληπτος.
Ο χρόνος
καθαρός πολύτιμος
σταθερός απείραχτος
δυνατός συμπαγής
ολόκληρος νοητός ατελείωτος
αιώνιος αστείρευτος αέναος άθιχτος
ακέραιος ακατάπαυστος
διαρκής ασάλευτος
αδίσταχτος αδιαίρετος
ακίνητος άκρατος αδέσμευτος
πυκνός αδιάφορος αδιαπέραστος
ο χρόνος αδιάλλαχτος
αδιάλεχτος απρόσιτος αδιήγητος
αγνώριστος άγνωστος άδηλος
πολύπλοκος ποικίλος ανεξήγητος
βέβαιος αβέβαιος
χρόνος αβίαστος απροσδόκητος
αδοκίμαστος αδιέξοδος
χρόνος βαθύς και τραχύς.
Αγέρωχος πλούσιος, άφθονος
o χρόνος ακριβής αιφνίδιος
φανερός ο δίκαιος υπερήφανος
ένας ο μοναδικός χρόνος, λαμπρός
ο έξοχος νέος διαρκώς
ένδοξος θείος ο χρόνος.