ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΜΟΝΗ

η ομίχλη σου γύρω μου

κλοιός που ολοένα σφίγγει

τα αόρατα πλοκάμια σου

μεταξένια με τυλίγουν

ξαποσταίνω πάνω σου

άμμος κινούμενη με καταπίνεις

σκιά μου που μ’ ακολουθείς

ύπουλη εξέδρα άξαφνα μου στήνεις

μοναχικότητά μου αγαπημένη

μοναξιά μου μισητή

μοναδικότητά μου παρεξηγημένη

μοναδική μου μοναχική μοναξιά

Μ.Σωτηριάδου

Ο δρόμος από μένα σε σένα

ο δρόμος από μένα σε σένα

τόσο γεμάτος με χαρούμενες νότες

με σύντομα γλυκά φιλιά

και λόγια αναμονής

τα τοπία κάνουν στην άκρη

τρέχοντας προς τα πίσω με ταχύτητα

μη με καθυστερήσουν άθελά τους

στο δρόμο από μένα σε σένα

η προσμονή με γεμίζει

χαρά, όνειρα κι επιθυμία

τίποτε άλλο δεν υπάρχει

δεν φοβάμαι τίποτε

στον δρόμο από μένα σε σένα

Μ.Σωτηριάδου