Κυριακή

Την άλλη μέρα ανομβρία

και κρύο γερό

Λέξη δεν ξεμυτίζει

Η έμπνευση στριμώχνεται στο μοναχικό τοπίο

χτυπάει το στήθος με τα χέρια γροθιές

Εδώ χρειάζεται μια νέα καταιγίδα

ν’ αστράψει ο ουρανός, να εκτονωθεί

αλλά τίποτε, ρεπό

Αύριο θα κυλήσουν όλα ομαλά

με δουλειές, υποχρεώσεις και χαμόγελα

σήμερα όμως δεν υπάρχει ούτε αύριο, ούτε χτες

Εκείνη κρατιέται στο κιγκλίδωμα του μπαλκονιού

Ο δρόμος άδειος

Η κρίση θα περάσει

αλλά άφησε το ίχνος της

σε μια σελίδα μισοτελειωμένη

που πήρε τη θέση της μέσα στις άλλες

και μόνο αυτή ξέρει τη διαφορά της

ΑΣΘΜΑΙΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ (ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1981-1999)

Παιδί στο φανάρι

ένα ακόμη από δαύτα

πλησίασε χθές το παράθυρο

στο ίδιο φανάρι

όπως κάθε μέρα

την παρουσία του την αισθάνθηκα

το αυθάδικο μούτρο χνώτιζε το τζάμι

δεν χτύπησε απαιτητικά

το χέρι δεν άπλωσε

περίμενε όσο κι εγώ ανυπόμονα

το πράσινο φανάρι ν’ ανάψει

να τον απαλλάξει

για λίγο να ξαποστάσει

για μια στιγμή μονάχα με κοίταξε

γνώση, πίκρα, στέρηση, εμπειρία

με χτύπησαν και με σημάδεψαν

Μ.Σωτηριάδου

Κενός καθρέφτης

Τα πρωινά μου

τόσο γεμάτα από σένα

μετά από νύχτες μακριές

που δεν ζήσαμε

οι μέρες μου κι οι νύχτες μου

κυριευμένες απ’ την απουσία σου

με ξεμυαλίζουν και χαίρομαι

την αγκαλιά σου που δεν ένοιωσα

ο έρωτάς μου με ζωντανεύει

ομορφιά που μου χαμογελά

μέσα από κενό καθρέφτη

είδωλο ανύπαρκτο που με πλανεύει

Μ.Σωτηριάδου