Ο μαρμαρωμένος βασιλιάς

το χελιδόνι τελείωσε την πτήση του μαλακά

κι ακούμπησε στην πύλη

κάτοικος από πάντα του κάστρου

κοιτάζει απορημένο την κοσμοσυρροή

οι άνθρωποι ανάκατες ράτσες

ζωντανεύουν τα στενά δρομάκια

τα παλάτια, τις εκκλησιές

ίδιοι πολύβουο μελίσσι

παραχορτασμένοι από το σήμερα

προσπαθούν, πάντα εκ του ασφαλούς,

να ζήσουν το χθες, να μεταλάβουν

την μεγαλοπρέπεια του παρελθόντος

επιφωνήματα δέους, θαυμασμού

κάτω από το βλέμμα του δικεφάλου

που είναι παντού και απορεί κι αυτός

γιατί τόσες τιμές στον αποτυχημένο

που έχασε την ιστορία…

Μ.Σωτηριάδου

ΕΡΗΜΙΑ

Έξω από μας πεθαίνουν τα πράγματα

Απ’ όπου περάσης νύχτα, ακούς σαν ένα ψίθυρο
Να βγαίνη από τους δρόμους που δεν πάτησες,
Από τα σπίτια που δεν επισκέφθηκες,
Απ’ τα παράθυρα που δεν άνοιξες,
Απ’ τα ποτάμια που δεν έσκυψες να πιης νερό,
Από τα πλοία που δεν ταξίδεψες.

Έξω από μας πεθαίνουν τα δέντρα που δεν γνωρίσαμε.

Ο άνεμος περνά από δάση αφανισμένα.
Πεθαίνουν τα ζώα από ανωνυμία και τα πουλιά από σιωπή.

Τα σώματα πεθαίνουν σιγά-σιγά από εγκατάλειψη.
Μαζί με τα παλιά μας φορέματα μες στα σεντούκια.
Πεθαίνουν τα χέρια, που δεν αγγίσαμε, από μοναξιά.
Τα όνειρα που δεν είδαμε, από στέρηση φωτός.

Έξω από μας αρχίζει η ερημία του θανάτου.

φωτό: Δ.Σεϊτανίδης

ΝΟΣΤΟΣ

η γλυκιά στιγμή της επιστροφής

γνώριμα μονοπάτια, τοπία

επιστροφή στην ασφάλεια

των δικών μου αναμνήσεων

σκέψεις χαμένες στο χθες

συνοδεύονται από την μουσική

των επιτυχιών – την πικρή γεύση

των αποτυχιών

όλες τους , πράξεις δικές μου

οικείες – συνέπειες που εξωφλούνται

γλυκό ταξίδι, γνώριμο

πρόσωπα που χάθηκαν

κομμάτια όλα μια εικόνας

νότες της δικής μου μελωδίας

πινελιές του δικού μου πορτραίτου

που ακόμη δεν τελείωσε

Μ.Σωτηριάδου