Ηραία Οδός

Ο κάθε τόπος των παλιών ανθρώπων

ο αφιερωμένος στους θεούς

τόσο γαλήνιος, τόσο γεμάτος παρουσίες

τόσο επιβλητικός καλύπτει το σήμερα

καθώς περπατώ προσέχω πάντα

μην πατήσω τα χνάρια τους

που με οδηγούν πάντα στην ίδια οδό

στη συνάντηση με το δέος

όταν η στιγμή είναι η σωστή

μου επιτρέπουν το πέρασμα

μέσα απ’ την κοσμική πύλη

στο κόσμο του χθες και του πάντα

ποιοί απ’ αυτούς άραγε και πως

είχαν το χάρισμα απ’ τη φύση

να βρίσκουν τους τόπους όλους

πάνω στο αόρατο σχεδιάγραμμα των θεών?

Μ.Σωτηριάδου

Απρόσκλητος επισκέπτης

οι στροφές του πανέμορφου τοπίου

με απομακρύνουν από σένα

οι επιβλητικός Ταΰγετος

κερδίζει το παιχνίδι και σε ξεχνώ για λίγο

το κάστρο της Μεθώνης

με συναρπάζει, με καταπίνει το χθες

και μόνο όταν βλέπω στον πύργο

τον έρωτα να θριαμβεύει σ’ ένα φιλί, σ’ αποζητώ

οδηγώ απερίσπαστη από σκέψεις

θαυμάζω την ομορφάδα γύρω

κλείνω έξω από το παράθυρο την κάψα

διορθώνω τον καθρέφτη για να μην βλέπω το σκούρο βλέμμα

στους πύργους της Μάνης ξαφνικά

το παραμύθι πήρε σάρκα και οστά

και όρμησες μπροστά μου άγριος

ο μελαχρινός ξένος, τόσο γλυκός με το πρόσωπό σου

 Μ.Σωτηριάδου