Ο,τι ξεχνούν οι άνθρωποι, τα κύτταρα το θυμούνται. Το σώμα, αυτός ο ελέφαντας

«..Τώρα όμως, σε ηλικία σαράντα ενός χρόνων, νιώθω πως επίκειται μια γέννηση ακόμα. Μετά από δεκαετίες αμέλειας, συνειδητοποιώ ότι συλλογίζομαι εκλιπόντες θείους και θείες, παππούδες χαμένους από καιρό, άγνωστα πέμπτα ξαδέλφια η, στην περίπτωση μια ενδογαμικής οικογένειας σαν τη δική μου, όλες αυτές οι συγγένειες σε ένα. Κι έτσι, πριν να είναι πολύ αργά, θέλω να τα πω όλα, χαρτί και καλαμάρι: όλη αυτήν την περιδίνηση του ενός και μόνου γονιδίου μές στο χρόνο. Έννεπε, Μούσα, τώρα, για την υπολειπόμενή μετάλλαξη του πέμπτου χρωμοσώματός μου! Ψάλλε το πως άνθισε δυόμισι αιώνες πριν πάνω στις πλαγιές του Ολύμπου, ενώ βέλαζαν κατσίκια κι έπεφταν οι ελιές. Ψάλλε πως πέρασε μέσα από εννιά γενιές, καταλήγοντας αόρατο στη μολυσμένη στέρνα της οικογένειας Στεφανίδη…»