Νίκου Καζαντζάκη – Αναφορά στον Γκρέκο

(Μου το θύμισε φίλος με τις ευχές του και τον ευχαριστώ…)

 

2015-12-25 10.41.35

Η ευχή του δασκάλου…

»Με κοίταξες, κι ως με κοίταξες ένιωσα πως ο κόσμος ετούτος είναι ένα σύννεφο φορτωμένο αστροπελέκι κι άνεμο, σύννεφο κι η ψυχή του ανθρώπου φορτωμένη αστροπελέκι κι άνεμο, κι από πάνω φυσάει ο Θεός και σωτηρία δεν υπάρχει.
Σήκωσα τα μάτια, σε κοίταξα. Έκαμα να σου πω: «Παππού, αλήθεια δεν υπάρχει σωτηρία;» μα η γλώσσα μου είχε κολλήσει στο λαρύγγι μου, έκαμα να σε ζυγώσω, μα τα γόνατά μου λύγισαν.

Άπλωσες τότε το χέρι, σαν να πνιγόμουν κι ήθελες να με σώσεις.

Αρπάχτηκα με λαχτάρα από το χέρι σου, πασαλειμμένο ήταν με πολύχρωμες μπογιές, θαρρείς ζωγράφιζε ακόμα, έκαιγε. Άγγιξα το χέρι σου, πήρα φόρα και δύναμη, μπόρεσα να μιλήσω:

-Παππού αγαπημένε, είπα, δώσ’ μου μια προσταγή.

Χαμογέλασε, απίθωσε το χέρι απάνω στο κεφάλι μου, δεν ήταν χέρι, ήταν πολύχρωμη φωτιά, ως τις ρίζες του μυαλού μου περεχύθηκε η φλόγα.

-Φτάσε όπου μπορείς, παιδί μου.

Η φωνή του βαθιά, σκοτεινή, σαν να ‘βγαινε από το βαθύ λαρύγγι της γης.

Έφτασε ως τις ρίζες του μυαλού μου η φωνή του, μα η καρδιά μου δεν τινάχτηκε.

-Παππού, φώναξα τώρα πιο δυνατά, δώσ’ μου μια πιο δύσκολη, πιο κρητικιά προσταγή.

Κι ολομεμιάς, ως να το πω, μια φλόγα σούριξε ξεσκίζοντας τον αέρα, αφανίστηκε από τα μάτια μου ο αδάμαστος πρόγονος με τις περιπλεμένες θυμαρόριζες στα μαλλιά του κι απόμεινε στην κορφή του Σινά μια φωνή όρθια, γεμάτη προσταγή, κι ο αέρας έτρεμε:

-Φτάσε όπου δεν μπορείς!

Πετάχτηκα τρομαγμένος από τον ύπνο, είχε πια ξημερώσει. Σηκώθηκα, ζύγωσα στο παράθυρο, βγήκα στο μπαλκόνι με την καρπισμένη κληματαριά. Η βροχή είχε τώρα κοπάσει, έλαμπαν οι πέτρες, γελούσαν, τα φύλλα των δέντρων ήταν φορτωμένα δάκρυα.

-Φτάσε όπου δεν μπορείς!»

Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ….

…η μάλλον .. Αλέξη μας

Δεν σε ψήφισα, όπως δεν ψήφισα και την βασική σου αντιπολίτευση. Ομολογώ όμως ότι μετά τις εκλογές σε αποδέχτηκα, ακόμη ακόμη διαφωνούσα υπέρ σου σε συζητήσεις (συζητήσεις από τις οποίες απείχα για χρόνια πρέπει να πω), συμπαθούσα εσένα όλο και περισσότερο παρ όλο που φρίκαρα κάθε μέρα και περισσότερα με κάποια από τα μέλη της κυβέρνησής σου.

Πρέπει να σου πω ότι με τις τελευταίες σου συνεντεύξεις και τα σχεδόν καθημερινά σου διαγγέλματα θυμήθηκα πολύ καλά γιατί δεν σε ψήφισα. Αυτό όμως είναι μια άλλη κουβέντα. Ο λόγος που σου γράφω τώρα είναι άλλος και πολύ σημαντικός.

Διαμηνύεις από την πρώτη στιγμή ότι το διακύβευμα το εκλογών δεν είναι Ευρώ η Δραχμή. Το αντίθετο όμως πιστεύουν όλοι οι άλλοι. Και δεν εννοώ όλους τους εντός και εκτός πολιτικούς, αξιωματούχους, παράγοντες νυν και πρώην που ορισμένοι με πολύ ενοχλητικό τρόπο έχουν το θράσος να ξανα-βγαίνουν στο προσκήνιο και να έχουν και άποψη (και αυτό το χρεώνω σε σένα).

Εννοώ τους πολίτες. Τους ψηφοφόρους. Τον λαό που σας αρέσει να λέτε εσείς οι πολιτικοί. Τον λαουτζίκο όπως λένε άλλοι. Όλοι πιστεύουν ότι το διακύβευμα είναι Ευρώ η Δραχμή. Και για να το πω και με τη σειρά που είναι στο ψηφοδέλτιο, Δραχμή η Ευρώ.

Και το παράξενο είναι ότι το πιστεύουν και οι ψηφοφόροι του ΟΧΙ. Απολύτως το πιστεύουν. Αλλιώς δεν εξηγείται γιατί καθυβρίζουν τους ψηφοφόρους του ΝΑΙ ως προσκυνημένους, γερμανοτσολιάδες, βολεψάκηδες.

Διότι εάν πρόκειται με το ένα η το άλλο αποτέλεσμα να πάμε πίσω στους «θεσμούς» για νέο μνημόνιο τότε μάλλον οι ψηφοφόροι του ΟΧΙ δεν το έχουν καταλάβει. Δέχομαι ότι μπορεί να πιστεύουν ότι με το ΟΧΙ θα αναγκαστούν οι «θεσμοί» για καλύτερη συμφωνία αν και δεν ξέρω πόσο καλύτερη από τους πρώτους μήνες που όλος ο πλανήτης ήταν τόσο θετικός προς την κυβέρνησή σου.

Αν όμως πιστεύουν ότι θα μας δοθούν κεφάλαια χωρίς να μας ζητήσουν να ληφθούν μέτρα και μάλιστα σκληρά τότε τους έχετε πει κάποιο σχέδιο που δεν έχετε πει ξεκάθαρα σε όλους όσο και να έχετε ερωτηθεί.