Η πρώτη μου επίσκεψη στη Νέα Υόρκη – The Oculus

Ακριβώς δίπλα στο μνημείο και το μουσείο της 11ης Σεπτεμβρίου, το Oculus, σε σχέδιο του διάσημου Calatrava, καλύπτει τον σταθμό του metro και του τρένου, ένα εμπορικό κέντρο και συμπληρώνει το σκηνικό της περιοχής με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο.

Η πρώτη μου επίσκεψη στη Νέα Υόρκη – Μνημείο της 11ης Σεπτεμβρίου και μουσείο

Ανεξάρτητα από τις θεωρίες συνωμοσίας και μη για τους λόγους, τα αίτια, τα κίνητρα και τους πραγματικούς ενόχους πίσω από τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001, το σίγουρο είναι ότι υπήρξαν πολλά θύματα και πολλοί διασώστες ήρωες την ημέρα εκείνη. Τα γεγονότα εκείνης της ημέρας που άλλαξε τον κόσμο, όπως δικαίως λένε, αλλά και τα θύματα και οι ήρωες μνημονεύονται στο μνημείο που στήθηκε στη θέση των δύο πύργων αλλά και στο μουσείο που βρίσκεται ακριβώς κάτω στο υπόγειο, στα θεμέλια του ενός από τους πύργους.

 

Η πρώτη μου επίσκεψη στη Νέα Υόρκη – Ellis Island

Από το 1892 έως το 1954 το κτίριο στο νησί Ellis αποτέλεσε τον σταθμό εισόδου των μεταναστών πριν τους επιτραπεί η είσοδος στις ΗΠΑ.

Υπήρχαν άλλες δομές πριν από αυτό και άλλες μετά από αυτό.

Σήμερα το υπέροχα αναπαλαιωμένο κτίριο του νοσοκομείου στο νησί Ellis έχει μετατραπεί σε ένα καταπληκτικό μουσείο μετανάστευσης. Καλύπτει όλες τις χρονικές περιόδους και κάνει μία πλήρη καταγραφή των συνθηκών και τους λόγους που οι μετανάστες άφησαν τις πατρίδες τους, τι έφεραν μαζί τους (ένδυση, έθιμα, μουσική, γλώσσα, συνήθειες), τι δουλειές έκαναν όταν μπήκαν στις ΗΠΑ, τις κοινότητες που συγκρότησαν.

Οι άνθρωποι που έστησαν το μουσείο αυτό και συγκέντρωσαν τα ντοκουμέντα μερικών αιώνων εκεί χρησιμοποίησαν το υλικό που συνελέγη από τους ανθρώπους της πρώτης γραμμής, το προσωπικό υποδοχής αλλά και τους ίδιους τους μετανάστες οι οποίοι είναι ολοφάνερο ότι είχαν πλήρη συνείδηση των σημαντικών και ιστορικών γεγονότων που συγκροτούσαν το σύνολο της δράσης τους κατά την είσοδο στις ΗΠΑ (ακόμη από τα πρώτα χρόνια της ίδρυσής τους σε κράτος) και φρόντισαν να αφήσουν αναλυτική καταγραφή για τις επόμενες γενιές.

Το μουσείο αυτό με εξέπληξε ευχάριστα, πέρασα 2,5 ουσιαστικές ώρες εκεί και συνιστώ σε όλους να μην το χάσουν. Η σύγκριση δε με τις σημερινές άναρχες συνθήκες που βιώνουν οι πρόσφυγες και οι μετανάστες είναι παρούσα και η σύγχρονη εποχή ηττάται κατά κράτος και σε όλα τα επίπεδα.