φωτο: Βικτώρια Κόκκα

Καυτή πέτρα

η γερόντισσα στάθηκε αποκαμωμένη

κι ακούμπησε στον καυτό βράχο

άφησε κάτω το δεμάτι με τα ξύλα

και κάθησε πάνω του να ξαποστάσει

το απόμακρο βλέμμα της αγκάλιασε

με ξαφνική ζωηράδα τον τόπο της

ανάσανε τις μυρουδιές του

γλύκανε από τις αναμνήσεις

τόσες ζωές, τόσες ψυχές πριν απ’ αυτήν

περπάτησαν τα καυτά πέτρινα μονοπάτια

με τους ώμους γυρτούς απ’ τον αγώνα

τα νιάτα τσακισμένα απ’ την ανέχεια

το όνειρο της φυγής τόσο ζωντανό

ταξιδεύει μέσα από τις πολεμίστρες

πάνω απ’ τους πύργους και τις ελιές

αλλά η Μάνη, αιώνια αράχνη

πλέκει τον ιστό της και τους ξαναφέρνει όλους πίσω

στις ρίζες της ιστορίας

Μ.Σωτηριάδου