ΕΝΑ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ ΓΕΜΑΤΟ ΛΕΚΕΔΕΣ

2014-05-01 22.51.53

Ο Antonio Tabucchi συναντά στην Ιταλία τον Ανταίο Χρυσοστομίδη, μεταφραστή εφτά έργων του και ξεκινά μια μακριά εξομολόγηση για τον εαυτό του και τα βιβλία που έχει γράψει. Η συζήτηση συνεχίζεται σε διάφορα μέρη στην Ελλάδα, απλώνεται, αγκαλιάζει νέα θέματα (την πολιτική, τον κινηματογράφο, τις λογοτεχνικές κατηγοριοποιήσεις, τις ηθικές αρχές του σύγχρονου ευρωπαϊκού Δικαίου, το λευκό κρασί της Σαντορίνης) και άλλα πρόσωπα (τον Πεσσόα και τον Καβάφη, τον Φελλίνι και τον Παζολίνι, τον Καμύ και τον Μπλανσό). Οι διάλογοί τους καταλήγουν σ’ ένα λεκιασμένο πουκάμισο.

«….Ύστερα όταν το ταξίδι μου τελείωσε, σκέφτηκα ένα άλλο πράγμα: ότι αν επαληθευόταν εκείνη η παράλογη ιδέα που είχα, ποιόν στ’ αλήθεια άνθρωπο θα συναντούσα; Όχι βεβαίως, τον άνθρωπο που γνώριζα, αφού αυτός θα είχε σίγουρα αλλάξει, θα είχε γίνει άλλος άνθρωπος. Απλώς θα έβρισκα στο πρόσωπό του αυτό που εγώ ήμουν κάποτε, θα έβρισκα τις δικές μου αναμνήσεις γι’ αυτόν, που ίσως να είναι διαφορετικές από τις δικές του.»

Γεώργιος Σουρής…. για τον τύπο

…….

Πάψετε, καλπομονέδες,

που τους ίδιους αμανέδες

κάθε τόσο τσαμπουνάτε

και για μάρτυρες περνάτε

Πάψετε, βρε στοκοφίσια,

κολυμπάτε στα ρηχά,

και για γάμους και βαπτήσια

να μας λέτε μοναχά.

Γράφετέ μας χωρατάδες

κι όχι κλύδωνας και δίνας,

γράφετέ μας πως ο τάδες,

γράφετέ μας πως ο δείνας

έφυγε με την κυρίαν

κατ’ αυτάς στην Εσπερίαν.

Γράφετέ μας ελευθέρως

για χορούς, για γεννητούρια,

γράφετε στο τάδε μέρος

ότι παίζουνε σαντούρια,

πως εβρέθησαν δυό νόθα στην Ακρόπολιν πλησίον

κι είναι προσβολή μεγάλη των ηθών των δημοσίων.

Και να γράφετε, χαζοί,

πως στο τάδε μαγαζί

φέραν πράσινο χαβιάρι

κι έτρεξε ντουνιάς να πάρει.

Τέτοια, τύπε, να μας γράφεις κι άλλα που τα παραλείπω…

νάσαι τύπος για τα μάτια, νάσαι τύπος για τον τύπο,

τέτοια μόνο να μας κόψεις, τέτοια μόνο να μας ράψεις,

είν’ ελεύθερος ο τύπος φθάνει μόνο να μην γράψεις.

Φρέντυ Γερμανός – Το αντικείμενο

20140314_182555

Ο Νίκος Ζαχαριάδης… Μέρος της μοίρας ολόκληρου λαού. Από τους κεντρικούς ήρωες μιάς τραγωδίας που ακόμα βαραίνει στη μνήμη μας. Ίσως μάλιστα ο τραγικότερος ήρωάς της. Από λιμενεργάτης στην Πόλη ως την ηγεσία του ΚΚΕ. Ύστερα η προσφυγιά. Τέλος, η καθαίρεση κι η διαγραφή από το Κόμμα. Η απομόνωση στην άκρη της σοβιετικής στέπας. Μια εξορία μέσα στην άλλη εξορία. Οι μαρτυρικές εκκλήσεις του. Η φωνή ενός ανθρώπου που η Κα Γκε Μπε ονόμαζε στις αναφορές της απλώς…»αντικείμενο». Και η κατάληξη: 1η Αυγούστου του 1973. Αυτοκτονία.

Μέσα σε τέτοιο πλαίσιο ζωής, ο Νίκος Ζαχαριάδης θα βρει τόπο να χωρέσει τον έρωτα, την τρυφερότητα, την αγάπη στη γυναίκα; Θα βρει. Αυτόν τον εύλογα ελλιπώς φωτιζόμενο τόπο θα αναζητήσει ο Φρέντυ Γερμανός. Στη σχέση του με τη Ρωσσίδα καθοδηγήτριά του στην κομματική σχολή της Μόσχας του μεσοπολέμου. Στην ιστορία της νεαρής κομμουνίστριας απ’ τη Θεσσαλονίκη. Στον πρώτο, κομματικά επιβεβλημένο, γάμο του. Κυρίως όμως στη δεύτερη σύζυγό του, τον μεγάλο του έρωτα. Τη Ρούλα Κουκούλου-Ζαχαριάδη. Τη γυναίκα της ζωής του. Τη σημαντικότερη – μετά το Κόμμα και τη μάνα του – αγάπη του. Και την πιό μοιραία.

Χαρά Χρηστάρα – Κυκλώματα της μνήμης

Η σπηλιά

Ησυχία γύρω

Ποιόν δαίμονα θ’ αντιμετωπίσω πάλι;

Κρυφά τα νοήματα που με περιτριγυρίζουν

Κλείνω τις πόρτες μου

κι ανοίγω ένα φεγγίτη στη σπηλιά μου

όπου κατέφυγα αναζητώντας

υψιπετείς διαδρομές της φαντασίας

Ελπίζω να ξεγλιστρήσω από τις δαγκάνες

που με κρατούν σφιχτά

κι εμποδίζουν τις αποκρυπτογραφήσεις

Ένα θολό τοπίο στη σελίδα μου

άνθρωποι και πράγματα κινούνται

με αργές κινήσεις που δεν τις ελέγχω

και πασχίζω ν’ακουμπήσω μέσα στην ομίχλη αυτή

σε κάποιο βραχίονα να με σηκώσει

το άγγιγμά του να διαπεράσει τις ίνες μου

 

ο χώρος να φωτίσει από μητρικό χαμόγελο

να με γεμίσει υποσχέσεις

 

από τη συλλογή Θέατρο Σκιών – Νέα Πορεία 1999