ποίηση (η φαντασία μου?)

Πλάσμα της φαντασίας?

 

σε νοιώθω δίπλα μου

καθώς οδηγώ

ακούω την παρουσία σου

την αόρατη

μόλις σε δω στα μάτια

εξαφανίζεσαι

το πρόσωπό σου το άγνωστο

και το τόσο οικείο

ξένε, σύντροφε των ταξιδιών μου

δεν σε γνωρίζω

δεν ξέρω καν

αν άνδρας είσαι ή γυναίκα

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

φωτό:Δ.Σεϊτανίδης

Μ.Σωτηριάδου

Χαρά Χρηστάρα «Όρθιος ο καιρός» (1999)

Κυριακή

Την άλλη μέρα ανομβρία

και κρύο γερό

Λέξη δεν ξεμυτίζει

Η έμπνευση στριμώχνεται στο μοναχικό τοπίο

χτυπάει το στήθος με τα χέρια γροθιές

Εδώ χρειάζεται μια νέα καταιγίδα

ν’ αστράψει ο ουρανός, να εκτονωθεί

αλλά τίποτε, ρεπό

Αύριο θα κυλήσουν όλα ομαλά

με δουλειές, υποχρεώσεις και χαμόγελα

σήμερα όμως δεν υπάρχει ούτε αύριο, ούτε χτες

 

Εκείνη κρατιέται στο κιγκλίδωμα του μπαλκονιού

Ο δρόμος άδειος

Η κρίση θα περάσει

αλλά άφησε το ίχνος της

σε μια σελίδα μισοτελειωμένη

που πήρε τη θέση της μέσα στις άλλες

και μόνο αυτή ξέρει τη διαφορά της

 

ΑΣΘΜΑΙΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ (ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1981-1999)

Ζω για να τη διηγούμαι

20140314_183750

«…Την παραμονή της πρώτης κοινωνίας ο πάτερ με εξομολόγησε χωρίς προκαταρκτικά, καθισμένος σαν πραγματικός πάπας στον επισκοπικό θρόνο κι εγώ γονατισμένος μπροστά του πάνω σε ένα βελούδινο μαξιλάρι. Η συνείδησή μου περί καλού και κακού ήταν αρκετά απλή, αλλά ο πάτερ με βοήθησε με ένα λεξικό για αμαρτίες, να του απαντήσω ποια είχα διαπράξει και ποια όχι. Νομίζω πως του απάντησα καλά, μέχρι που με ρώτησε αν είχα κάνει ασχήμιες με ζώα. Είχα μια κάποια μπερδεμένη ιδέα σχετικά με το ότι ορισμένοι μεγάλοι διέπρατταν κάποιο αμάρτημα που ποτέ δεν είχα καταλάβει με τα μουλάρια, αλλά μόνο εκείνο το βράδυ έμαθα πως αυτό ήταν δυνατό να γίνει και με τις κότες. Έτσι, το πρώτο μου βήμα για την πρώτη κοινωνία ήταν και μια μεγάλη δρασκελιά προς την απώλεια της αθωότητας, και δεν ένοιωσα καμία ενθάρρυνση για να συνεχίσω ως παπαδοπαίδι…»  Ένα βιβλίο οδηγός ανάγνωσης όλου του έργου του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες.