Ο γεροφοίνικας

πάνε χρόνια πολλά που τον φυτέψανε

μέσα στον αυλόγυρο του Άϊ Γιώργη

έτσι για φιγούρα, χωρίς πολλή σκέψη

και μετά, τον ξέχασαν για καιρό

αυτός όμως μεγάλωσε και θέριεψε

κάθε μέρα πιο ψηλός, πιο πράσινος

έχει ήδη ξεπεράσει τον παλιό τρούλο

και αγωνίζεται να φθάσει στο καμπαναριό

μέσα στην αφέλεια και την αυθάδειά του

περιμένει τη στιγμή που θα καθρεφτίζεται

στα νερά του μικρού λιμανιού τη νύχτα

μαζί με τις ψαροταβέρνες και τα αυτοκίνητα

ούτε στιγμή δεν του περνάει απ’ το μυαλό

το άτοπο και παράταιρο της ύπαρξής του

η μοναξιά της μοναδικότητάς του

φυτό αλλιώτικο και ξενόφερτο

ένας γεροφοίνικας

το μοναδικό δένδρο στην παλιά πόλη

Μ.Σωτηριάδου