«Εγώ είμαι η πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου» (Repost)

Στις 19 Απριλίου, το περιοδικό People κυκλοφόρησε το επετειακό τεύχος του αναδεικνύοντας την Πιο Όμορφη Γυναίκα του κόσμου για το 2017. Ανάμεσα σε πολλές πανέμορφες διάσημες υποψήφιες, η εστεμμένη για τη φετινή χρονιά με το πρόσωπο της οποίας κοσμήθηκε το εξώφυλλο του περιοδικού είναι η Τζούλια Ρόμπερτς. Μία γυναίκα όμως είχε αντίθετη άποψη για αυτό: η Αμάντα Ρίτσαρντς μέσα από κείμενο που δημοσίευσε στην ιστοσελίδα Bustle, δήλωσε πως η ομορφότερη γυναίκα στον κόσμο είναι… εκείνη.

Amanda Richards

«Δεν υπάρχει κάποιος τρόπος για να μάθω τα κριτήρια και τη διαδικασία που ακολουθεί το People για την επιλογή της Πιο Όμορφης Γυναίκας κάθε χρόνο, ούτε πώς διαχωρίζουν συγκεκριμένες όμορφες σελέμπριτις από άλλες εξίσου όμορφες, ούτε γιατί με αγνοούν παντελώς. Στο σημείωμά του στην αρχή του τεύχους, ο αρχισυντάκτης του People γράφει: «Όταν έφτασε η ώρα να επιλέξουμε το εξώφυλλο του τεύχους για την Πιο Όμορφη Γυναίκα, φάνηκε σε όλους πως ήταν η κατάλληλη στιγμή να εμφανιστεί η Τζούλια Ρόμπερτς. Στα 49 της, η Τζούλια είναι πιο ωραία από ποτέ. Η ομορφιά της όμως βασίζεται εξίσου και στην αυτοπεποίθηση, την ευφυΐα και το χιούμορ της».

Δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτή τη δήλωση όμως θα πω το εξής: αν το ότι είναι ωραιότερη από ποτέ, έχει αυτοπεποίθηση, είναι έξυπνη και έχει χιούμορ είναι τα χαρακτηριστικά βάσει των οποίων επιλέχθηκε, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν βρίσκομαι εγώ (η κάποια σαν εμένα) στη θέση της.

Αυτό που ξέρω όμως, είναι πως ενώ η Τζούλια Ρόμπερτς, η οποία έχει ανακηρυχθεί 5 φορές ως η Πιο Όμορφη Γυναίκα, είναι πράγματι όμορφη, είναι όμορφη επειδή καλύπτει μία σειρά πολύ συγκεκριμένων προτύπων, τα οποία πολλές γυναίκες είναι αδύνατο ή δεν θέλουν καν να συναντήσουν. Η Ρόμπερτς είναι πανέμορφη, όμως είναι επίσης αδύνατη, λευκή, στρέιτ και σε καλή φυσική κατάσταση. Το πιο πιθανό είναι πως αυτό το βρίσκετε όμορφο -το ίδιο ισχύει και για μένα- όμως η ομορφιά έρχεται σε άπειρες μορφές. Πως μπορούμε να λέμε πως η Ρόμπερτς είναι η πιο όμορφη από όλες όταν τα στάνταρντς του κάθε ανθρώπου είναι τελείως και ευλόγως διαφορετικά και υποκειμενικά; Και αφού ισχύει αυτό, δεν σημαίνει αυτόματα πως σε ένα άλλο πλαίσιο είμαι κι εγώ η πιο όμορφη;

Το πράγμα έχει ως εξής: η έλλειψη εκπροσώπησης δεν σημαίνει πως δεν θα μπορέσουμε να δούμε ποτέ κάτι που δεν αγγίζει τον κανόνα. Στο παρελθόν ο κόσμος έχει δώσει την τιμητική θέση σε 4 γυναίκες που δεν ήταν λευκές (Χάλι Μπέρι – 2003, Τζένιφερ Λόπεζ – 2011, Μπιγιονσέ – 2012, Λουπίτα Νιόνγκο – 2014).

Ωστόσο, όλες αυτές είναι επίσης λεπτές, στρέιτ και σε καλή φυσική κατάσταση και παρόλα αυτά εξακολουθούν να έχουν στο σύνολο λιγότερα εξώφυλλα από τη Τζούλια Ρόμπερτς. Όμως κι αυτό έχει την εξήγησή του. Το People είναι ένα περιοδικό για σελέμπριτις και οι σελέμπριτις είναι αυτοί που δημιουργούν το Χόλιγουντ. Σύμφωνα με μία έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το τμήμα Επικοινωνίας και Δημοσιογραφίας της Σχολής Άνενμπεργκ, μόνο το 28,3% των ρόλων που είχαν ατάκες σε ταινία δόθηκε σε έγχρωμους ανθρώπους μέσα στο 2016, πράγμα που αποδεικνύει πως αυτοί οι άνθρωποι έχουν ακόμη λιγότερες ευκαιρίες. Παράλληλα, όσον αφορά στους ανθρώπους με αναπηρίες (οι οποίοι φαινομενικά δεν έχουν καμία σχέση με το Χόλιγουντ) και τους τρανς, τα νούμερα είναι ακόμη πιο μικρά με τα περιοδικά που ασχολούνται με τους αστέρες να ακολουθούν τον κανόνα κατά γράμμα.

Προσεγγίζοντας ένα μαζικό κοινό με αυτού του είδους το περιεχόμενο, τα μίντια εδραιώνουν την άποψη πως τα χαρακτηριστικά που αναπαράγουν βρίσκονται στο υψηλότερο επίπεδο των προτύπων ομορφιάς. Όταν κινείστε σε αυτό το επίπεδο, σημαίνει πως ακολουθείτε κι εσείς αυτά τα ατσαλάκωτα πρότυπα. 

Τι θα γινόταν όμως εάν ξανασκεφτόμασταν τι σημαίνει στην πραγματικότητα το «πιο όμορφο»; Κι αν αυτό σημαίνει πως τα κριτήρια που χρησιμοποιείς για να ορίσεις την ομορφιά βάζουν εσένα στην κορυφή της λίστας; Κι αν αυτό σημαίνει πως εσύ είσαι η πιο όμορφη, είτε είσαι χοντρή, έγχρωμη, ανάπηρη, τρανς ή απλώς δεν έχεις όλες αυτές τις εκλεπτυσμένες ιδιότητες που προωθούνται; Τι θα γινόταν αν αναγνωρίζαμε πως η ομορφιά είναι ένα κατασκεύασμα και επομένως θα πρέπει να θεωρείται καθαρά υποκειμενική, αφήνοντας όλους μας να ορίσουμε τον εαυτό μας ως τον πιο όμορφο, ανεξάρτητα από τα κριτήρια που θεωρούνται σταθερά;

Με αυτόν τον τρόπο λοιπόν και χωρίς να απολογηθώ σε κανέναν, θα μου δώσω αυτόν τον τίτλο: είμαι χοντρή, είμαι ψηλή, είμαι άνω των 30, έχω πόρους που φαίνονται και η μύτη μου είναι πολωνική. Τα δόντια μου είναι λίγο κίτρινα από τον πολύ καφέ και τα νύχια μου σπάνε συνέχεια. Όπως και η Τζούλια, έχω αυτοπεποίθηση, είμαι έξυπνη και έχω καλή αίσθηση του χιούμορ, όμως είμαι και αυταρχική, έχω έντονη προσωπικότητα και είμαι εγωίστρια. Όπως συμβαίνει και με την Τζούλια, η εμφάνισή μου μου δίνει ένα μεγάλο προνόμιο και αυτό το προνόμιο μου δίνει την ευκαιρία να θεωρώ τον εαυτό μου πιο όμορφο απ’ ότι με θεωρούν οι άλλοι, πράγμα το οποίο θα ήθελα να αλλάξω. Θέλω να δω περισσότερες Πιο Όμορφες Γυναίκες: μαύρες γυναίκες, τρανς γυναίκες, γυναίκες με κινητικές δυσκολίες, εύσωμες γυναίκες, γυναίκες άνω των 60. Όταν η έννοια της «Πιο Όμορφης» θα ισοδυναμεί με τα κριτήρια που η κάθε γυναίκα ορίζει από μόνη της, η κάθε γυναίκα θα βρίσκεται αυτόματα στην κορυφή. Δεν έχω καμία σχέση εμφανισιακά με το τιμώμενο πρόσωπο της χρονιάς (και καμίας χρονιάς γενικά για να είμαι ειλικρινής), όμως για τα δικά μου δεδομένα, είμαι η πιο όμορφη γυναίκα σε όλο τον κόσμο. 

Και μάντεψε: είσαι και εσύ.

Το ΚωστΑλέξι

αρχείο λήψης1

Χθές το βράδι πριν κοιμηθώ, είδα στην τηλεόραση τον Αλέξη και σκέφτηκα… «πω.. πω.. πως πάχυνε έτσι σε ένα χρόνο… φαντάσου όταν τελειώσει την 4ετία, θα συναγωνίζεται τον Κωστάκη τον Καραμανλή, δεν θα τους ξεχωρίζουμε»…

Αυτά σκέφτηκα και κοιμήθηκα… Κακώς, κάκιστα.. δίδαγμα 1ο.. προσέχετε τι σκέφτεστε πριν κοιμηθείτε αλλιώς είστε άξιοι των συνεπειών…

Είδα λοιπόν στον ύπνο μου… ότι είχαμε λέει εκλογές το 2019 και βασικοί αντίπαλοι ο Αλέξης και ο Κωστάκης (ποιητική αδεία ήταν αρχηγός της ΝΔ…. η και όχι, δεν είδα ταμπέλες κομμάτων στο όνειρο)..

Έμοιαζαν τόσο πολύ, διέφεραν λίγο στα μαλλιά και ίσως στη μύτη… ο κόσμος τους μπέρδευε συνεχώς… το χειρότερο ήταν ότι έλεγαν συνεχώς τα ίδια ακριβώς πράγματα, ο ένας με τη φωνή του Ανδρέα Παπανδρέου και ο άλλος με τη φωνή του Κωνσταντίνου Καραμανλή..

Ο κόσμος ήταν σαν χαμένος, χωρίς ελπίδα, παγιδευμένος, συνειδητοποιούσε την παγίδα και κυρίως συνειδητοποιούσε το μέλλον, απόλυτη συνέχεια του παρελθόντος που τον περίμενε…

Μιά χώρα ολόκληρη εγκλωβισμένη, παγιδευμένη, φυλακισμένη στο ΚΩΣΤΑΛΕΞΙ…

Θύτης …. Θύμα…

μαχαίρι

Ένας 14χρονος, ένα ΠΑΙΔΙ, σκοτώνει με τα χέρια του ένα άλλο παιδί, ένα παιδί που μεγάλωσαν μαζί, έναν φίλο του.

Τραγικό, σοκαριστικό, απερίγραπτο γεγονός που καταστρέφει δύο οικογένειες, δύο σπίτια.

Μουδιασμένη η τοπική κοινωνία, μουδιασμένη η Ελλάδα.

Το γεγονός δεν ήταν ατύχημα, λάθος εκπυρσοκρότηση. Ένα παιδί πήρε ένα μαχαίρι και βγήκε και έσφαξε τον φίλο του.

Ας πάμε 14 χρόνια πριν, σε μία αίθουσα νεογέννητων βρεφών, μπορεί κανείς να ξεχωρίσει ποιό θα γίνει κάποτε φονιάς; σίγουρα όχι, πιστεύω το ίδιο και αν πάμε σε έναν παιδικό σταθμό η νηπιαγωγείο.

Κάπου μεγαλώνοντας, γύρω στα 8-9 αρχίζουν και ξεχωρίζουν κάποια παιδιά, για επιθετικότητα.

Δεν ξέρω και δεν με ενδιαφέρει εάν η αιτία βρίσκεται σε κάποιο γονίδιο. Δεν το πιστεύω αυτό, θυμίζει πολύ Minority Report, να βλέπουμε μελλοντικούς εγκληματίες από το DNA.

Ας αναλογιστούμε όμως το περιβάλλον. Λέμε καμιά φορά τα παιδιά μπορεί να είναι πολύ σκληρά το ένα με το άλλο… Από παιδιά μαθαίνει συνήθως ένα παιδί ότι είναι υιοθετημένο, από παιδιά αρχίζει το πείραγμα για τυχόν διαζύγιο, προβλήματα υγείας, νοητικά προβλήματα, οικονομικά προβλήματα, «ηθικά» προβλήματα του ίδιου η μέλους της οικογένειάς του, αυτή είναι και η βάση του Bullying που υπήρχε πάντα στην ελληνική κοινωνία, τα social media απλά είναι ένας ακόμη τρόπος έκφρασης του Bullying ακόμη και από απόσταση.

Και που τα ξέρουν αυτά τα παιδιά για να τα καταλογίσουν στα άλλα παιδιά;;;; φυσικά από την οικογένειά τους. Μέσα στην οικογένεια και στις συναθροίσεις μεταξύ συγγενών και φίλων, έχουμε αγαπημένη συνήθεια να σχολιάζουμε και να κριτικάρουμε άλλους συνανθρώπους, αυτούς που λείπουν βέβαια από τη συγκεκριμένη συνάθροιση, τους παρόντες θα τους σχολιάσουμε σε άλλη συνάθροιση από την οποία θα λείπουν αυτοί και πάει λέγοντας.

Ναι, μιλάμε για το κουτσομπολιό, που μόνο αθώο δεν είναι. Πέρα από τη ζημία που κάνουν οι ενήλικες σε άλλους ενήλικες με την ουσιαστικά κατακραυγή και κοινωνικό αποκλεισμό κάποιων ανθρώπων, την σκυτάλη παίρνουν τα παιδιά τους για να κάνουν το ίδιο στα παιδιά των ανθρώπων αυτών.

Τα παιδιά ακούν και εμπεδώνουν από πολύ μικρή ηλικία. Ακόμη και πριν μάθουν τι σημαίνουν κάποιες λέξεις η εκφράσεις καταλαβαίνουν πως να τις χρησιμοποιήσουν.

Από που έμαθε το 14χρονο θύμα ότι ο πατέρας του άλλου 14χρονου (θύματος επίσης κατ’ εμέ) δεν είναι ικανός ούτε ένα καλό τρακτέρ να αγοράσει; ότι είναι φτωχός; ότι δεν μπορεί να παρέχει στην οικογένειά του;

Φυσικά από τους γονείς του.

Από τους ίδιους γονείς  που παρείχαν στο παιδί τους σφαιροβόλο για να κυνηγάει τα πουλιά και που ούτε που τους πέρασε από το μυαλό να ανησυχήσουν που ένα παιδί ευχαριστιέται να σκοτώνει πουλιά, γάτες, να σφάζει κουνέλια…. Ανατριχιαστικό… Αν σε ένα φίλμ τρόμου δείτε ένα παιδάκι να σφάζει ένα κουνέλι η άλλο ζώο δεν θα αποτελέσει μία από τις πιό «δυνατές» στιγμές της ταινίας;;;

Στη ζωή θεωρήθηκε φυσιολογικό… ίσως και αντρίκιο σαν συνήθεια…

Σιγά σιγά λοιπόν συμπληρώνεται το παζλ.

Έχουμε ένα παιδί με χαρακτήρα ατίθασο, πράγμα όχι κακό απαραίτητα, πολλά παιδιά έχουν παραπάνω ενεργητικότητα, εγωισμό, περηφάνια, είναι ασυμβίβαστα με κανόνες…

Αυτό το συγκεκριμένο παιδί δεν το φρόντισε κανείς ιδιαίτερα, να κατευθύνει την ενεργητικότητά του σε υγιείς ασχολίες και όχι σε φόνους ζώων που απλά τον εξοικείωσαν με τον θάνατο.

Αυτό το παιδί έγινε δέκτης πειραγμάτων που πλήγωσαν τον εγωισμό του, την περηφάνια του, κέντρισαν τον θυμό του.

Ανατριχιάζω όταν το αποκαλούν «δράστη» τα ΜΜΕ, είναι ένα μεγάλο θύμα με προδιαγεγραμμένη πια πορεία στη ζωή του.

Το χωριό του δεν θα τον ξεχάσει ποτέ, πάντα στιγματισμένος σαν φονιάς, ακόμη και όταν θα έχουν ξεχάσει το όνομα του θύματος.

Αλλά δεν θα σταματήσει κανείς στο χωριό αυτό και στην Ελλάδα ολόκληρη να σχολιάζει, να κατακρίνει και να στιγματίζει ανθρώπους, οικογένειες για τον οποιοδήποτε λόγο και να δημιουργεί τον καμβά για επόμενα εγκλήματα….

Μπλε αγόρια – ροζ κορίτσια: Πώς το marketing των παιχνιδιών σήμερα διαμορφώνει τον χαρακτήρα των παιδιών αύριο

Αναδημοσίευση ενός εξαιρετικού άρθρου της Νάγια Κωστιάνη στo HuffingtonPost.gr

TOYS FOR GIRLS AND BOYS

Εκτύπωση

Πριν από λίγο καιρό επισκέφθηκα ένα μεγάλο πολυκατάστημα στο κέντρο της Αθήνας για να πάρω δώρο στον 5χρονο ανιψιό του αγοριού μου για τα γενέθλιά του. Δεν έχω παιδιά, ούτε ανίψια, ούτε βαφτιστήρια, μόνο τα τέκνα των φίλων μου και τον εν λόγω μπόμπιρα για να τους ψωνίζω όποτε μου δίνεται η ευκαιρία. Και, προσωπικά, λίγα πράγματα βρίσκω πιο ενδιαφέροντα και διασκεδαστικά από το να αγοράζεις δώρα σε μικρά παιδιά. Συνήθως επιλέγω μικρά, συνοικιακά παιχνιδάδικα, βιβλιοπωλεία ή πωλητήρια μουσείων και σπάνια θα πάω σε κάποια αλυσίδα καταστημάτων. Αυτή τη φορά όμως είχα διάθεση για κάτι γκράντε, το πειρατικό πλοίο των Playmobile ας πούμε ή έναν Darth Vader σε πραγματικό μέγεθος, οπότε αναγκάστηκα να κινηθώ αναλόγως.

Φτάνοντας στον όροφο των παιδικών παιχνιδιών ήρθα αντιμέτωπη με έναν τεράστιο χώρο, προσεκτικά χωρισμένο σε δύο ενότητες. Από τη μία πλευρά βρίσκονταν τα παιχνίδια για κορίτσια και από την άλλη τα παιχνίδια για αγόρια. Για να γίνει πιο άμεσα αντιληπτός αυτός ο διαχωρισμός και, φαντάζομαι, για να μην μπερδευτεί ο ανυποψίαστος καταναλωτής και πάει στην λάθος πλευρά με αποτέλεσμα να πάρει ένα «αγορίστικο» παιχνίδι για ένα μικρό κορίτσι (Θου Κύριε), οι τοίχοι της μίας πλευράς ήταν βαμμένοι μπλε, ενώ της άλλης ροζ. Η αντιστοιχία είναι αυτονόητη. Εξίσου αυτονόητο για εμένα, ήταν να κάνω επί τόπου μεταβολή και να φύγω από το κατάστημα. Η αμέσως επόμενη εναλλακτική ήταν να αρχίσω να μεταφέρω παιχνίδια από το «μπλε στρατόπεδο» στο «ροζ στρατόπεδο» και να τα τοποθετώ σε στρατηγικές θέσεις (τη Barbie πάνω σε ένα διαστημόπλοιο, έναν στρατιώτη μέσα σε μια κουζίνα, τέτοια γραφικά) αλλά προτιμούσα να περάσω το Σαββατοκύριακο που ερχόταν κάπου όμορφα και όχι στη φυλακή.

Δεν ζω σε σπηλιά, ξέρω πολύ καλά πως η κοινωνία μας λατρεύει τις ταμπέλες και σπεύδει να δώσει ρόλους στους ανθρώπους από την πρώτη στιγμή που έρχονται στον κόσμο. Με το που γεννηθεί ένα μωρό και πριν καλά καλά ανοίξει τα μάτια του, κάποιος θα του φορέσει ένα ροζ φιόγκο στο κεφάλι ή ένα γαλάζιο φορμάκι με ζωγραφισμένα ρομποτάκια επάνω του. Ο φυλετικός διαχωρισμός δεν σταματά στα ρούχα και τα παιχνίδια αλλά επεκτείνεται σε αντικείμενα που δεν έχουν την παραμικρή σχέση με το φύλο, όπως στα καρότσια, τις πάνες, τα σεντόνια, μέχρι και τα πλαστικά καλαμάκια. Αργότερα, στο σχολείο, τα κορίτσια κυκλοφορούν με πολύχρωμες τσάντες με πριγκίπισσες και τα αγόρια γεμίζουν τα θρανία τους με κασετίνες σε μορφή μαχητικών αεροσκαφών. Στο γυμνάσιο τα κορίτσια βάφουν τα νύχια τους και φτιάχνουν τα μαλλιά τους στις τουαλέτες ενώ τα αγόρια παίζουν οτιδήποτε με μπάλα στο προαύλιο, στο λύκειο όλο και κάποιος καθηγητής θα πετάξει την ατάκα «ε, η θετική κατεύθυνση είναι πάντα το δυνατό σημείο των αγοριών, τα κορίτσια δεν τα πάνε και τόσο καλά με τα μαθηματικά, δε φταίνε αυτές, έτσι είναι» και κάπως έτσι, όταν το παιδί γίνεται ενήλικας και η γνώμη και πράξεις του μέσα στο κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο ζει αποκτούν ειδικό βάρος, έχει μάθει ήδη να ξεχωρίζει ποια πράγματα και, συμπερασματικά, ποιες εργασιακές/κοινωνικές θέσεις είναι «για γυναίκες» και ποιες «για άντρες».

toy store girls boys

Όχι, αυτό δεν ήταν (εντελώς) ένα μικρό παραλήρημα, έτσι έχουν τα πράγματα, έτσι έχουμε μάθει να συμπεριφερόμαστε από το 1918, όταν το «Ladie’s Home Journal» έκρινε πως τα κορίτσια πρέπει να ντύνονται στα ροζ επειδή είναι «πιο ντελικάτο και όμορφο» χρώμα ενώ τα αγόρια στα μπλε επειδή είναι «ένα πιο αποφασιστικό και δυνατό» χρώμα. Και το 1927 δεν τα πήγαμε άσχημα ως Δυτικός Πολιτισμός, ήταν η χρονιά που το Time δημοσίευσε τον ειδικό κατάλογο με τα χρώματα που ταιριάζουν στα αγόρια και τα χρώματα που είναι πιο κατάλληλα για τα κορίτσια. Και φυσικά υπήρξε το 1940, όταν οι μεγαλύτεροι κατασκευαστές παιχνιδιών στην Αμερική κατέληξαν στον κανόνα «μπλε για αγόρια, ροζ για κορίτσια», με αποτέλεσμα ολόκληρη η γενιά των Baby Boomers να μεγαλώσει μέσα σε μια αρμονική διχρωμία -και έπειτα να μεγαλώσει με τον ίδιο τρόπο τα παιδιά της, και τα παιδιά των παιδιών της κ.ο.κ.

Όλα αυτά είναι, δυστυχώς, ιστορικά γεγονότα. Αυτό που αρνείται να επεξεργαστεί ο μικρός και ταπεινός μου εγκέφαλος, αυτό που από όποια οπτική γωνία κι αν το δω μου φαίνεται εντελώς παράλογο, αν όχι γελοίο, αυτό που με έκανε να σηκωθώ και να φύγω από το μεγάλο κεντρικό κατάστημα της Αθήνας και αντί για το πειρατικό των Playmobile να πάρω στον μικρό μια ντουζίνα βιβλία (που σίγουρα δεν θα εκτιμήσει όσο ένα πειρατικό καράβι αλλά δεν πειράζει, θα τα εκτιμήσει όταν μεγαλώσει, όπως όλοι μας) ήταν το πώς γίνεται να έχουμε φτάσει στο 2016 και να εξακολουθούμε να βρίσκουμε αυτό το φυλετικό μοίρασμα ρόλων εντελώς φυσιολογικό.

toys kids gender

Κι αν σας φαίνεται ακραία η οργή μου με το διαχωρισμό των παιδικών παιχνιδιών, η επιστημονική κοινότητα το έχει ανακοινώσει εδώ και χρόνια. Αυτοί οι πρώιμοι διαχωρισμοί σε «κοριτσίστικο» και «αγορίστικο» έχουν μακροπρόθεσμες συνέπειες στον τρόπο με τον οποίο τα παιδιά σχηματίζουν άποψη για τους ρόλους των δύο φύλων. Ένα παιχνίδι, ένα αποκριάτικο κοστούμι (άλλο μεγάλο θέμα αυτό), ένα παιδικό υπνοδωμάτιο με δεινόσαυρους και αθλητές και ένα άλλο με νεράιδες και ροζ αστεράκια, μπορούν να παίξουν σημαντικό ρόλο στις σπουδές που θα επιλέξει να ακολουθήσει ένα παιδί, στο επάγγελμα που θα κυνηγήσει και στον τρόπο που θα αντιμετωπίζει γυναίκες και άντρες μέσα στη κοινωνία.

Σε μια έρευνα που έγινε το 2012 από το Franklin and Marshall College και η οποίαπέρασε από το μικροσκόπιο τα παιχνίδια που πωλούνταν στην ιστοσελίδα του Disney Store, τα αποτελέσματα έδειξαν πως τα παιχνίδια που απευθύνονταν στα κορίτσια είχαν κυρίως παστέλ αποχρώσεις και είχαν σχέση με τη φροντίδα και την ομορφιά, όπως κούκλες και κοσμήματα. Από την άλλη, τα παιχνίδια για αγόρια είχαν πιο έντονα χρώματα και συσχετίζονταν με τη δράση και το χτίσιμο, όπως αυτοκίνητα και τουβλάκια συναρμολόγησης. Το 17% των παιχνιδιών υπήρχε και στις δύο κατηγορίες, παρόλα αυτά όμως, όλα τους έμοιαζαν περισσότερο με «αγορίστικα» παιχνίδια, είχαν κατά κύριο λόγο μπλε χρώμα και συνήθως ήταν λούτρινα ζώα.

franklin and marshall college

Μια άλλη έρευνα που πραγματοποιήθηκε το 2010 από το Penn State Berks στην Αμερική και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Sex Roles, έβαλε τους γονείς και τα παιδιά από 80 οικογένειες να αλληλεπιδράσουν μεταξύ τους (μητέρες με γιους, μητέρες με κόρες, πατέρες με γιους και πατέρες με κόρες) σε καταστάσεις που βιώνουν καθημερινά, όπως την ώρα του φαγητού ή την ώρα του παιχνιδιού. Τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν πως τα παιδιά και των δύο φύλων επιδείκνυαν παρόμοιες μεθόδους επικοινωνίας κατά τη διάρκεια του φαγητού αλλά μιμούνταν τη συμπεριφορά των γονιών τους κατά το παιχνίδι -οι μητέρες ενθάρρυναν τα παιδιά να είναι πιο συνεργάσιμα και δίκαια ενώ οι πατέρες ενθάρρυναν τη διεκδίκηση. Σύμφωνα με τους ερευνητές, τα παιδιά της ίδιας οικογένειας βιώνουν με διαφορετικούς τρόπους το παιχνίδι με την μητέρα και τον πατέρα τους. Οι διαφορές αυτές περνούν στα παιδιά έμμεσα μαθήματα για τους ρόλους των φύλων και ενισχύουν την υιοθέτηση μιας τυποποιημένης συμπεριφοράς βάσει φύλου, την οποία στη συνέχεια μεταφέρουν εκτός της οικογένειας.

Η Lise Eliot, συγγραφέας του βιβλίου «Pink Brain, Blue Brain: How Small Differences Grow Into Troublesome Gaps -and What We Can Do About It» κινείται στο ίδιο μήκος κύματος με την προηγούμενη έρευνα. Η Eliot είχε πει πριν λίγα χρόνια στους Times of London πως ο εγκέφαλος των αγοριών δεν διαφέρει σχεδόν καθόλου από τον εγκέφαλο των κοριτσιών. Είναι οι κοινωνικές συνθήκες και τα ερεθίσματα του κοντινού τους περιβάλλοντος που οδηγούν τα παιδιά στο να διαλέγουν ρόλους στη ζωή τους.

toys kids gender

Η λύση, ωστόσο, δεν είναι να βάζουμε τα κορίτσια να παίζουν με όπλα και τα αγόρια με κουζινικά. «Είναι πολλοί οι γονείς που το έχουν δοκιμάσει αυτό, χωρίς αποτέλεσμα», λέει η Eliot. «Στο τέλος, τα κορίτσια δημιούργησαν οικογένειες με τα φορτηγά-παιχνίδια και τα αγόρια έριχναν πάσες με τις κούκλες στη θέση της μπάλας, ενώ και τα δύο φύλα είχαν καταλάβει πως κάτι δεν πήγαινε καλά». Αντ’ αυτού η Eliot προτείνει μια μέση και πολύ πιο ψύχραιμη λύση. Βάλτε για λίγο στην άκρη τις κούκλες και αρχίστε να παίρνετε στα μικρά κορίτσια πιο δημιουργικά παιχνίδια, όπως τα Lego που «αυξάνουν την ικανότητα της οπτικής αντίληψης του χώρου η οποία συνδέεται με υψηλές επιδόσεις στα μαθηματικά». Όσο για τους γιους σας, δεν θα ήταν κακή ιδέα να τους πάρετε ένακατοικίδιο για να αρχίσουν να αναπτύσσουν από μικροί τα αισθήματα της υπομονής, της στοργής και της φροντίδας.

Με λίγα λόγια. Ας αρχίσουμε να προσφέρουμε περισσότερες επιλογές σε αγόρια και κορίτσια ούτως ώστε να έχουν τις ίδιες ευκαιρίες στη δημιουργία, τη φαντασία, τη διασκέδαση και τη εκπαίδευση. Γιατί, αν το κάνουμε σωστά και είμαστε και λίγο τυχεροί, μπορεί μετά από λίγα χρόνια να περηφανευόμαστε πως συνεισφέραμε έστω και στο ελάχιστο στην πνευματική διαμόρφωση ενός ανθρώπου που αποτελεί παράδειγμα για όλους τους υπόλοιπους.

Και αν μπορούσαμε να κάνουμε κάτι για αυτούς τους ροζ και μπλε τοίχους, εγώ προσωπικά θα το εκτιμούσα αφάνταστα.

«Η φωτογραφία που λύγισε το διαδίκτυο»

prosfigopoulo-528έλεγε ο τίτλος του άρθρου σε γνωστό site ειδήσεων.

Την κράτησα αυτήν την φωτογραφία. Κάθε λίγο μέσα στη διάρκεια της ημέρας την άνοιγα και την παρατηρούσα. Ένα παιδί μόνο… ένα προσφυγόπουλο.

Αργότερα στα δελτία ενημερωθήκαμε ότι το παιδί δεν ταξίδευε ασυνόδευτο, απλά έτυχε η λήψη να το πετύχει λίγο πιο πίσω από την υπόλοιπη οικογένειά του.

Πόσο να είναι αυτό το παιδί; 4-5 χρονών; γίνεται ένα τόσο μικρό παιδί να είναι τόσο ενήλικο; αυτά τα μάτια του εκφράζουν απώλεια, πόνο, φόβο, πείσμα, αποφασιστικότητα, καρτερικότητα. Τα μάτια ενός ώριμου μεγάλου ανθρώπου.

Αυτό το αγόρι πιθανότατα έφυγε μωρό η νήπιο από μια πραγματικότητα που δεν θα θυμάται σύντομα καθόλου, είδε την βία, τον πόλεμο, βίωσε τον φόβο, έχει μια ελπίδα να φτάσει ΕΚΕΙ… κανείς δεν ξέρει ακριβώς που θέλει να φτάσει και τι θα έπρεπε να περιμένει στο μέλλον. Όπως άλλωστε και κανείς άλλος από τους κυνηγημένους πρόσφυγες. Πρωτεύει η ασφάλεια, η επιβίωση.

Αυτά όλα τα παιδιά, που ελπίζουμε να φτάσουν σε ασφαλές περιβάλλον και να μην έχουν την τύχη των χιλιάδων παιδιών που έφτασαν σώα σε χώρες της Ευρώπης και από εκεί έπεσαν θύματα trafficking και εξαφανίστηκαν, πως θα διαχειριστούν όλο αυτό που έζησαν και τους σημάδεψε;

Πως θα διαχειριστούν τη ζωή, τα όνειρά τους, όταν θα έχουν κλειδώσει μέσα τους βαθιά την παιδικότητά τους όπως οι άνθρωποι θάβουν ό,τι τους πληγώνει; Πως θα χτίσουν το μέλλον τους;

Ελπίζω αυτή η αποφασιστικότητα που διακρίνω στα μάτια του μικρού προσφυγόπουλου της φωτογραφίας, αυτό το πείσμα, να το βοηθήσουν να επιβιώσει στην σκληρή κοινωνία που θα κληθεί να μεγαλώσει ως παντοτινός ξένος, να διεκδικήσει την δική του θέση, να μην αφήσει κανέναν να τον μειώσει και να του κόψει την πορεία προς ένα μέλλον για τον ίδιο και για όλα τα παιδιά που ξεφεύγουν από την φρίκη του πολέμου, μέσα στις «ροές προσφύγων».