Wild is the wind – ένα υπέροχο τραγούδι σε δύο μαγικές ερμηνείες

σπαρακτική η ερμηνεία της Nina Simone

 

υπέροχη διασκευή, μια διαφορετική ερμηνεία από το David Bowie

 

 

I have a dream……

Σαν σήμερα το 1963, η ιστορική ομιλία του Dr. Martin Luther King στην τεράστια αντιρατσιστική διαδήλωση στην Ουάσιγκτον όπου συμμετείχαν 200.000 άνθρωποι, λευκοί και μαύροι.

Που βρισκόμαστε σήμερα;

Κάποιες σκέψεις… για το ανθρώπινο είδος

20170512_120527

η φωτό έχει βγεί από μένα στο New York Natural History Museum

Οι ανάγκες που το ανθρώπινο είδος καλύπτει κατά προτεραιότητα, κατά την γνώμη μου και θα χαρώ να ακούσω και την δική σας, είναι οι εξής:

  1. η ανάγκη της προσωπικής επιβίωσης (προστασία από κίνδυνο, τροφή κλπ) και της οικογένειας
  2. η ανάγκη της αναπαραγωγής του είδους (επειδή η φύση έχει συνδέσει την γενετήσια επιθυμία με την αναπαραγωγή είναι κάτι που η προσωπική μας επιθυμία προσπαθεί να αποσυνδέσει όχι πάντα επιτυχώς)
  3. η ανάγκη για συνθήκες διαβίωσης προσωπικές και της οικογένειάς

Ως εδώ, οι ανάγκες και οι προσπάθειες για την κάλυψή τους είναι κοινές για όλα τα είδη του ζωικού βασιλείου.

  • Η αγωνία του θανάτου και της μετά θάνατο ζωής (θρησκεία η αντίστοιχες θεωρίες) αφορά μόνο τον άνθρωπο γιατί ο άνθρωπος είναι το μόνο είδος που έχει συναίσθηση ότι μια μέρα θα πεθάνει, έχει την βεβαιότητα του θανάτου (αυτή είναι και η μεγαλύτερη δυστυχία του)

Ακολουθούν ανάγκες στις οποίες αποφεύγω να βάλω σειρά προτεραιότητας γιατί ίσως είναι τελείως υποκειμενική:

  • η ανάγκη για βελτίωση της προσωπικότητάς μας
  • η ανάγκη για διαμόρφωση και διατήρηση και των προσωπικών μας αξιών (συνείδηση, η ενσυναίσθηση, η κατανόηση, ο σεβασμός κλπ)
  • η ανάγκη για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους
  • η ανάγκη για  την επιβίωση του πλανήτη και των υπολοίπων ειδών
  • η ανάγκη για την βελτίωση των συνθηκών ζωής του συνόλου της ανθρωπότητας
  • η ανάγκη για ίσα δικαιώματα / υποχρεώσεις όλων των ανθρώπων ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ
  • η ανάγκη για έκφραση συναισθημάτων μέσω των τεχνών
  • η ανάγκη για γνωριμία με άλλους λαούς, τόπους, φιλοσοφίες

Πιστεύω ότι μόνο οι άνθρωποι που έχουν αρχίσει και προσπαθούν να καλύψουν τις παραπάνω (χωρίς αρίθμηση προτεραιότητας) ανάγκες τους ανήκουν στο είδος ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ και γι’αυτό οι πόλεμοι (επίσημοι και ανεπίσημοι) όπως και η δημιουργία κυμάτων εξαθλιωμένων προσφύγων και μεταναστών οδηγούν το ανθρώπινο είδος σε προηγούμενα στάδια, όπου μόνη μέριμνα είναι οι πολύ βασικές ανάγκες του ζωικού βασιλείου γενικά.

«Εγώ είμαι η πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου» (Repost)

Στις 19 Απριλίου, το περιοδικό People κυκλοφόρησε το επετειακό τεύχος του αναδεικνύοντας την Πιο Όμορφη Γυναίκα του κόσμου για το 2017. Ανάμεσα σε πολλές πανέμορφες διάσημες υποψήφιες, η εστεμμένη για τη φετινή χρονιά με το πρόσωπο της οποίας κοσμήθηκε το εξώφυλλο του περιοδικού είναι η Τζούλια Ρόμπερτς. Μία γυναίκα όμως είχε αντίθετη άποψη για αυτό: η Αμάντα Ρίτσαρντς μέσα από κείμενο που δημοσίευσε στην ιστοσελίδα Bustle, δήλωσε πως η ομορφότερη γυναίκα στον κόσμο είναι… εκείνη.

Amanda Richards

«Δεν υπάρχει κάποιος τρόπος για να μάθω τα κριτήρια και τη διαδικασία που ακολουθεί το People για την επιλογή της Πιο Όμορφης Γυναίκας κάθε χρόνο, ούτε πώς διαχωρίζουν συγκεκριμένες όμορφες σελέμπριτις από άλλες εξίσου όμορφες, ούτε γιατί με αγνοούν παντελώς. Στο σημείωμά του στην αρχή του τεύχους, ο αρχισυντάκτης του People γράφει: «Όταν έφτασε η ώρα να επιλέξουμε το εξώφυλλο του τεύχους για την Πιο Όμορφη Γυναίκα, φάνηκε σε όλους πως ήταν η κατάλληλη στιγμή να εμφανιστεί η Τζούλια Ρόμπερτς. Στα 49 της, η Τζούλια είναι πιο ωραία από ποτέ. Η ομορφιά της όμως βασίζεται εξίσου και στην αυτοπεποίθηση, την ευφυΐα και το χιούμορ της».

Δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτή τη δήλωση όμως θα πω το εξής: αν το ότι είναι ωραιότερη από ποτέ, έχει αυτοπεποίθηση, είναι έξυπνη και έχει χιούμορ είναι τα χαρακτηριστικά βάσει των οποίων επιλέχθηκε, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν βρίσκομαι εγώ (η κάποια σαν εμένα) στη θέση της.

Αυτό που ξέρω όμως, είναι πως ενώ η Τζούλια Ρόμπερτς, η οποία έχει ανακηρυχθεί 5 φορές ως η Πιο Όμορφη Γυναίκα, είναι πράγματι όμορφη, είναι όμορφη επειδή καλύπτει μία σειρά πολύ συγκεκριμένων προτύπων, τα οποία πολλές γυναίκες είναι αδύνατο ή δεν θέλουν καν να συναντήσουν. Η Ρόμπερτς είναι πανέμορφη, όμως είναι επίσης αδύνατη, λευκή, στρέιτ και σε καλή φυσική κατάσταση. Το πιο πιθανό είναι πως αυτό το βρίσκετε όμορφο -το ίδιο ισχύει και για μένα- όμως η ομορφιά έρχεται σε άπειρες μορφές. Πως μπορούμε να λέμε πως η Ρόμπερτς είναι η πιο όμορφη από όλες όταν τα στάνταρντς του κάθε ανθρώπου είναι τελείως και ευλόγως διαφορετικά και υποκειμενικά; Και αφού ισχύει αυτό, δεν σημαίνει αυτόματα πως σε ένα άλλο πλαίσιο είμαι κι εγώ η πιο όμορφη;

Το πράγμα έχει ως εξής: η έλλειψη εκπροσώπησης δεν σημαίνει πως δεν θα μπορέσουμε να δούμε ποτέ κάτι που δεν αγγίζει τον κανόνα. Στο παρελθόν ο κόσμος έχει δώσει την τιμητική θέση σε 4 γυναίκες που δεν ήταν λευκές (Χάλι Μπέρι – 2003, Τζένιφερ Λόπεζ – 2011, Μπιγιονσέ – 2012, Λουπίτα Νιόνγκο – 2014).

Ωστόσο, όλες αυτές είναι επίσης λεπτές, στρέιτ και σε καλή φυσική κατάσταση και παρόλα αυτά εξακολουθούν να έχουν στο σύνολο λιγότερα εξώφυλλα από τη Τζούλια Ρόμπερτς. Όμως κι αυτό έχει την εξήγησή του. Το People είναι ένα περιοδικό για σελέμπριτις και οι σελέμπριτις είναι αυτοί που δημιουργούν το Χόλιγουντ. Σύμφωνα με μία έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το τμήμα Επικοινωνίας και Δημοσιογραφίας της Σχολής Άνενμπεργκ, μόνο το 28,3% των ρόλων που είχαν ατάκες σε ταινία δόθηκε σε έγχρωμους ανθρώπους μέσα στο 2016, πράγμα που αποδεικνύει πως αυτοί οι άνθρωποι έχουν ακόμη λιγότερες ευκαιρίες. Παράλληλα, όσον αφορά στους ανθρώπους με αναπηρίες (οι οποίοι φαινομενικά δεν έχουν καμία σχέση με το Χόλιγουντ) και τους τρανς, τα νούμερα είναι ακόμη πιο μικρά με τα περιοδικά που ασχολούνται με τους αστέρες να ακολουθούν τον κανόνα κατά γράμμα.

Προσεγγίζοντας ένα μαζικό κοινό με αυτού του είδους το περιεχόμενο, τα μίντια εδραιώνουν την άποψη πως τα χαρακτηριστικά που αναπαράγουν βρίσκονται στο υψηλότερο επίπεδο των προτύπων ομορφιάς. Όταν κινείστε σε αυτό το επίπεδο, σημαίνει πως ακολουθείτε κι εσείς αυτά τα ατσαλάκωτα πρότυπα. 

Τι θα γινόταν όμως εάν ξανασκεφτόμασταν τι σημαίνει στην πραγματικότητα το «πιο όμορφο»; Κι αν αυτό σημαίνει πως τα κριτήρια που χρησιμοποιείς για να ορίσεις την ομορφιά βάζουν εσένα στην κορυφή της λίστας; Κι αν αυτό σημαίνει πως εσύ είσαι η πιο όμορφη, είτε είσαι χοντρή, έγχρωμη, ανάπηρη, τρανς ή απλώς δεν έχεις όλες αυτές τις εκλεπτυσμένες ιδιότητες που προωθούνται; Τι θα γινόταν αν αναγνωρίζαμε πως η ομορφιά είναι ένα κατασκεύασμα και επομένως θα πρέπει να θεωρείται καθαρά υποκειμενική, αφήνοντας όλους μας να ορίσουμε τον εαυτό μας ως τον πιο όμορφο, ανεξάρτητα από τα κριτήρια που θεωρούνται σταθερά;

Με αυτόν τον τρόπο λοιπόν και χωρίς να απολογηθώ σε κανέναν, θα μου δώσω αυτόν τον τίτλο: είμαι χοντρή, είμαι ψηλή, είμαι άνω των 30, έχω πόρους που φαίνονται και η μύτη μου είναι πολωνική. Τα δόντια μου είναι λίγο κίτρινα από τον πολύ καφέ και τα νύχια μου σπάνε συνέχεια. Όπως και η Τζούλια, έχω αυτοπεποίθηση, είμαι έξυπνη και έχω καλή αίσθηση του χιούμορ, όμως είμαι και αυταρχική, έχω έντονη προσωπικότητα και είμαι εγωίστρια. Όπως συμβαίνει και με την Τζούλια, η εμφάνισή μου μου δίνει ένα μεγάλο προνόμιο και αυτό το προνόμιο μου δίνει την ευκαιρία να θεωρώ τον εαυτό μου πιο όμορφο απ’ ότι με θεωρούν οι άλλοι, πράγμα το οποίο θα ήθελα να αλλάξω. Θέλω να δω περισσότερες Πιο Όμορφες Γυναίκες: μαύρες γυναίκες, τρανς γυναίκες, γυναίκες με κινητικές δυσκολίες, εύσωμες γυναίκες, γυναίκες άνω των 60. Όταν η έννοια της «Πιο Όμορφης» θα ισοδυναμεί με τα κριτήρια που η κάθε γυναίκα ορίζει από μόνη της, η κάθε γυναίκα θα βρίσκεται αυτόματα στην κορυφή. Δεν έχω καμία σχέση εμφανισιακά με το τιμώμενο πρόσωπο της χρονιάς (και καμίας χρονιάς γενικά για να είμαι ειλικρινής), όμως για τα δικά μου δεδομένα, είμαι η πιο όμορφη γυναίκα σε όλο τον κόσμο. 

Και μάντεψε: είσαι και εσύ.

Το ΚωστΑλέξι

αρχείο λήψης1

Χθές το βράδι πριν κοιμηθώ, είδα στην τηλεόραση τον Αλέξη και σκέφτηκα… «πω.. πω.. πως πάχυνε έτσι σε ένα χρόνο… φαντάσου όταν τελειώσει την 4ετία, θα συναγωνίζεται τον Κωστάκη τον Καραμανλή, δεν θα τους ξεχωρίζουμε»…

Αυτά σκέφτηκα και κοιμήθηκα… Κακώς, κάκιστα.. δίδαγμα 1ο.. προσέχετε τι σκέφτεστε πριν κοιμηθείτε αλλιώς είστε άξιοι των συνεπειών…

Είδα λοιπόν στον ύπνο μου… ότι είχαμε λέει εκλογές το 2019 και βασικοί αντίπαλοι ο Αλέξης και ο Κωστάκης (ποιητική αδεία ήταν αρχηγός της ΝΔ…. η και όχι, δεν είδα ταμπέλες κομμάτων στο όνειρο)..

Έμοιαζαν τόσο πολύ, διέφεραν λίγο στα μαλλιά και ίσως στη μύτη… ο κόσμος τους μπέρδευε συνεχώς… το χειρότερο ήταν ότι έλεγαν συνεχώς τα ίδια ακριβώς πράγματα, ο ένας με τη φωνή του Ανδρέα Παπανδρέου και ο άλλος με τη φωνή του Κωνσταντίνου Καραμανλή..

Ο κόσμος ήταν σαν χαμένος, χωρίς ελπίδα, παγιδευμένος, συνειδητοποιούσε την παγίδα και κυρίως συνειδητοποιούσε το μέλλον, απόλυτη συνέχεια του παρελθόντος που τον περίμενε…

Μιά χώρα ολόκληρη εγκλωβισμένη, παγιδευμένη, φυλακισμένη στο ΚΩΣΤΑΛΕΞΙ…

Θύτης …. Θύμα…

μαχαίρι

Ένας 14χρονος, ένα ΠΑΙΔΙ, σκοτώνει με τα χέρια του ένα άλλο παιδί, ένα παιδί που μεγάλωσαν μαζί, έναν φίλο του.

Τραγικό, σοκαριστικό, απερίγραπτο γεγονός που καταστρέφει δύο οικογένειες, δύο σπίτια.

Μουδιασμένη η τοπική κοινωνία, μουδιασμένη η Ελλάδα.

Το γεγονός δεν ήταν ατύχημα, λάθος εκπυρσοκρότηση. Ένα παιδί πήρε ένα μαχαίρι και βγήκε και έσφαξε τον φίλο του.

Ας πάμε 14 χρόνια πριν, σε μία αίθουσα νεογέννητων βρεφών, μπορεί κανείς να ξεχωρίσει ποιό θα γίνει κάποτε φονιάς; σίγουρα όχι, πιστεύω το ίδιο και αν πάμε σε έναν παιδικό σταθμό η νηπιαγωγείο.

Κάπου μεγαλώνοντας, γύρω στα 8-9 αρχίζουν και ξεχωρίζουν κάποια παιδιά, για επιθετικότητα.

Δεν ξέρω και δεν με ενδιαφέρει εάν η αιτία βρίσκεται σε κάποιο γονίδιο. Δεν το πιστεύω αυτό, θυμίζει πολύ Minority Report, να βλέπουμε μελλοντικούς εγκληματίες από το DNA.

Ας αναλογιστούμε όμως το περιβάλλον. Λέμε καμιά φορά τα παιδιά μπορεί να είναι πολύ σκληρά το ένα με το άλλο… Από παιδιά μαθαίνει συνήθως ένα παιδί ότι είναι υιοθετημένο, από παιδιά αρχίζει το πείραγμα για τυχόν διαζύγιο, προβλήματα υγείας, νοητικά προβλήματα, οικονομικά προβλήματα, «ηθικά» προβλήματα του ίδιου η μέλους της οικογένειάς του, αυτή είναι και η βάση του Bullying που υπήρχε πάντα στην ελληνική κοινωνία, τα social media απλά είναι ένας ακόμη τρόπος έκφρασης του Bullying ακόμη και από απόσταση.

Και που τα ξέρουν αυτά τα παιδιά για να τα καταλογίσουν στα άλλα παιδιά;;;; φυσικά από την οικογένειά τους. Μέσα στην οικογένεια και στις συναθροίσεις μεταξύ συγγενών και φίλων, έχουμε αγαπημένη συνήθεια να σχολιάζουμε και να κριτικάρουμε άλλους συνανθρώπους, αυτούς που λείπουν βέβαια από τη συγκεκριμένη συνάθροιση, τους παρόντες θα τους σχολιάσουμε σε άλλη συνάθροιση από την οποία θα λείπουν αυτοί και πάει λέγοντας.

Ναι, μιλάμε για το κουτσομπολιό, που μόνο αθώο δεν είναι. Πέρα από τη ζημία που κάνουν οι ενήλικες σε άλλους ενήλικες με την ουσιαστικά κατακραυγή και κοινωνικό αποκλεισμό κάποιων ανθρώπων, την σκυτάλη παίρνουν τα παιδιά τους για να κάνουν το ίδιο στα παιδιά των ανθρώπων αυτών.

Τα παιδιά ακούν και εμπεδώνουν από πολύ μικρή ηλικία. Ακόμη και πριν μάθουν τι σημαίνουν κάποιες λέξεις η εκφράσεις καταλαβαίνουν πως να τις χρησιμοποιήσουν.

Από που έμαθε το 14χρονο θύμα ότι ο πατέρας του άλλου 14χρονου (θύματος επίσης κατ’ εμέ) δεν είναι ικανός ούτε ένα καλό τρακτέρ να αγοράσει; ότι είναι φτωχός; ότι δεν μπορεί να παρέχει στην οικογένειά του;

Φυσικά από τους γονείς του.

Από τους ίδιους γονείς  που παρείχαν στο παιδί τους σφαιροβόλο για να κυνηγάει τα πουλιά και που ούτε που τους πέρασε από το μυαλό να ανησυχήσουν που ένα παιδί ευχαριστιέται να σκοτώνει πουλιά, γάτες, να σφάζει κουνέλια…. Ανατριχιαστικό… Αν σε ένα φίλμ τρόμου δείτε ένα παιδάκι να σφάζει ένα κουνέλι η άλλο ζώο δεν θα αποτελέσει μία από τις πιό «δυνατές» στιγμές της ταινίας;;;

Στη ζωή θεωρήθηκε φυσιολογικό… ίσως και αντρίκιο σαν συνήθεια…

Σιγά σιγά λοιπόν συμπληρώνεται το παζλ.

Έχουμε ένα παιδί με χαρακτήρα ατίθασο, πράγμα όχι κακό απαραίτητα, πολλά παιδιά έχουν παραπάνω ενεργητικότητα, εγωισμό, περηφάνια, είναι ασυμβίβαστα με κανόνες…

Αυτό το συγκεκριμένο παιδί δεν το φρόντισε κανείς ιδιαίτερα, να κατευθύνει την ενεργητικότητά του σε υγιείς ασχολίες και όχι σε φόνους ζώων που απλά τον εξοικείωσαν με τον θάνατο.

Αυτό το παιδί έγινε δέκτης πειραγμάτων που πλήγωσαν τον εγωισμό του, την περηφάνια του, κέντρισαν τον θυμό του.

Ανατριχιάζω όταν το αποκαλούν «δράστη» τα ΜΜΕ, είναι ένα μεγάλο θύμα με προδιαγεγραμμένη πια πορεία στη ζωή του.

Το χωριό του δεν θα τον ξεχάσει ποτέ, πάντα στιγματισμένος σαν φονιάς, ακόμη και όταν θα έχουν ξεχάσει το όνομα του θύματος.

Αλλά δεν θα σταματήσει κανείς στο χωριό αυτό και στην Ελλάδα ολόκληρη να σχολιάζει, να κατακρίνει και να στιγματίζει ανθρώπους, οικογένειες για τον οποιοδήποτε λόγο και να δημιουργεί τον καμβά για επόμενα εγκλήματα….